Wandelverslagen

Wandelverslag 17 maart 2018

 

De weermannen en -vrouwen van Nederland waren er kennelijk in geslaagd om zelfs een deel van de harde wandelkern ervan te overtuigen dat het echt heel erg vreselijk koud werd op deze zaterdag. En, eerlijk is eerlijk, ze hadden niet helemaal ongelijk. Het was berekoud op die zandvlakte, met een snerpende wind en daardoor veel opwaaiend zand. Er gingen deze zaterdagochtend slechts drie dappere mensen op pad, in gezelschap van zeven windhonden, vijf afghanen, in alle kleuren, een bijna tien jaar oude deerhound en een whippet. De eigenaar van de whippet had zich ’s ochtends nog afgevraagd of het misschien wijzer was deze thuis te laten, maar voordat ze uitgedacht was zat de whippet al in de auto. Sommige mensen hoor ik denken ‘nou, trek die hond dan een jasje aan’, maar ja, daar is de whippet niet van gediend. Jasjes vindt zij -kennelijk- stom of misschien iets voor watjes en sneeuwvlokjes. En een watje of een sneeuwvlokje is deze whippet niet! Hoe dan ook, ze ging mee wandelen en maakte zeker niet de indruk dat ze het erg koud had.

 

Het was een rustige wandeling, misschien niet helemaal onverwacht, want de zes heren en één dame kennen elkaar allemaal redelijk goed. Er werd dus gezamenlijk opgetrokken, gezamenlijk uitstapjes over diverse heuvels gemaakt en gezamenlijk aan voor mensen onbegrijpelijk heerlijk ruikende struiken gesnuffeld. Een van de afghanen heeft ooit aan de bosrand een onmiskenbare glimp van een edelhert opgevangen en omdat honden plaatsgebonden leren gaat deze afghaan al enige honderden meters voor de glimpplek al reikhalzend om zich heen kijken in de vaste overtuiging dat hij opgewacht wordt door het edelhert. Als deze afghaan komt wandelen kiezen we meestal een andere route en dat deden we vandaag ook. Maar je kunt als mens nog zo veel proberen te bedenken, de gemiddelde afghaan weet er wel raad op. Als ik niet naar de edelhertavenue mag, dan ga ik gewoon ergens anders het bos in -daar zijn ook vast edelherten. En zo vertrok het merendeel van de afghanen plus de deerhound eensgezind het bos in. Das was dus even wachten -en dat is niet geestig in die kou. Maar onder het uitwisselen van gegevens over hoe lang we allemaal wel eens op een voor zichzelf beginnende windhond hadden moeten wachten, gingen tien minuten toch snel om. En ziedaar, eensgezind kwamen de heren uit het bos zetten. Niks te beleven geweest.

 

De wandeldata voor april, mei en juni verschijnen binnenkort op de pagina ‘Agenda’. We hopen dat het dan minder koud is en dat we weer met een grotere groep kunnen gaan wandelen.