We hebben getwijfeld of we het windmeeverhaal van Jumper wel op de site moesten zetten. Want van zelfs het lichtste zuchtje windmee is geen sprake in het geval van Jumper. Eigenlijk had hij zijn hele korte leventje alleen maar stormtegen. Zijn eerste eigenaren hadden al van alles met hem, of liever met zijn gezondheid, te stellen. Jumper werd door een keur aan dierenartsen, inclusief artsen van Diergeneeskunde aan de universiteit van Utrecht voor van alles behandeld. Sommige dingen, zoals een botbreuk, losten zich natuurlijk op een goed moment op -en niet in de laatste plaats door de zorgen van de eigenaren. Maar andere dingen bleven vaag en onduidelijk. Iedereen, zowel de hond als de mensen, waren aangekomen op het punt dat er alleen nog maar sprake van ongelukkigheid was. Als laatste redmiddel werd herplaatsing overwogen. 

We hadden een prima nieuwe eigenaar, iemand met veel ervaring op het gebied van whippets, echt iemand die de hond een totaal ander leven zou kunnen bieden dan de inmiddels overbezorgde oude eigenaren. We gingen wandelen om kennis te maken, Jumper maakte eigenlijk een fieve indruk en aan het eind van de wandeling ging hij opgewekt met zijn nieuwe eigenaar mee. 

De eerste drie weken liep alles voorspoedig en we begonnen te denken dat herplaatsing misschien inderdaad de oplossing was. Maar helaas, de oude symptomen kwamen terug en een nieuwe gang langs dierenartsen begon. 

Maar goed hondeneigenaarschap vereist ook dat je weet wanneer genoeg genoeg is. Met elkaar besloten we Jumper letterlijk uit zijn lijden te verlossen. In de armen van zijn nieuwe eigenaar en diens moeder is Jumper op nèt tweejarige leeftijd ingeslapen. 

We hadden het graag anders gehad.