Er wordt vaak beweerd dat mensen hun hond veel te makkelijk herplaatsen. Aan die misvatting hebben we al eens eerder  in een Windkracht aandacht besteed. Dat ìs namelijk bijna nooit het geval. Mensen worden zelden op een ochtend wakker en besluiten spontaan dat ze hun hond gaan herplaatsen. Daar gaat vrijwel altijd een heel proces van wikken en wegen, van tobben en treuren aan vooraf.

Nou was het geval  Kobus wel heel bijzonder. Gedurende meer dan een jaar werden we met enige regelmaat opgebeld door de eigenaar. Het ging niet meer; er waren allerhande vreselijke honden in de buurt die lelijk deden, zowel tegen de eigenaar als zijn hond. Maar net als we dan een afspraak maakten om de hond in opvang te nemen, besloot de eigenaar dat hij toch nog niet de beslissing kon nemen. En dan bleef het een poosje stil, totdat de telefoon weer ging en het hele verhaal opnieuw begon.

Maar uiteindelijk was het dan zover: hij wilde de hond echt afstaan, maar alleen als we een heel erg goed huis voor hem zouden zoeken en hij mocht niet in opvang.

Geen punt! Een van onze serie-adoptanten (drie whippets in tien jaar) had ons laten weten dat hun laatste whippet een dermate ernstig ongeluk had gehad, dat inslapen de enige optie was. En natuurlijk gaat een nieuwe hond geen vervanger zijn voor de overleden hond, maar misschien wel een waardig opvolger. Na een kort telefoontje, konden we de oude eigenaar laten weten dat we het lek boven hadden en een fantastisch huis voor hem hadden gevonden, waar hij zo ongeveer de volgende dag al terecht kon. Toch een beetje een geval ‘het ijzer smeden als het heet is’. Een van de bemiddelaars haalde hem op en kreeg een enorme hoeveelheid jasjes mee, het ene nog mooier dan het ander. Daarna werd de reis naar Zeeland ondernomen. Kobus vond het allemaal prima, die lag te slapen en dacht we zijn er nog lang niet.

Na een buitengewoon hartelijke ontvangst hebben we Kobus met een gerust hart achtergelaten.

Kobus, je boft maar, met je nieuwe mensen!