Meis (30 mei 2026)

Op een dag kregen we via-via het verzoek een nieuw huis te vinden voor twee uitgediende fokteefjes. Dat levert altijd een berg soul searching op. Moeten we dat nou wel doen? Moet je iemand helpen die honden domweg gebruikt, in dit geval voor de fok, en ze dan wegdoet als ze niets meer opleveren? Hou je zoiets dan juist niet in stand? Na de nodige informatie te hebben ingewonnen, werd ons duidelijk dat deze honden gewoon echt weg moesten, linksom of rechtsom. Dan is het toch beter voor de honden dat wij een prettig nieuw huis voor ze zoeken, want je moet je niet proberen voor te stellen wat de alternatieven zijn.

En zo toog de bemiddelaar op een onwaarschijnlijk warme, zeg maar kokendhete, dag naar het zuiden van het land om de beide dames op te halen. Ze waren allebei bijzonder vriendelijk en stapten blijmoedig in de auto. Veel borstels hadden ze in hunleven niet gezien, want iedere keer dat ze zich uitschudden, vlogen de vlokken harendoor de auto. Over de hondenlucht waarmee de auto zich snel vulde zullen we hetmaar niet hebben. Airco uit, ramen open.

Voor een van de dames hadden we al een goed huis, dus daar ging de reis eerst heen. Omdat we over beide honden zo goed als niets wisten, lieten we de keuze aan de nieuwe mensen over. Met welke klikte het? Dat bleek eigenlijk de verkeerde vraag. Juister was geweest de honden te vragen wie van beide bij deze mensen wilde blijven. Dat was snel bepaald. De gestroomde hond – ze had toen nog geen naam – keek eens naar de trap die naar de woonkamer leidt en stond met een paar welgemikte sprongen ook in de woonkamer. De andere, de blonde hond, vond hetallemaal kennelijk niet erg kosher en bleef bij de voordeur zitten. De keuze wasgemaakt. Door de honden.

Intussen heeft de hond een naam, Meis, en is ze goed ingeburgerd. Toen we haar na een paar weken zagen, was ze van een onverzorgde hond met rare plukken, viezig haar veranderd in een erg mooie hond met een glanzende vacht. Eigenlijk horen we alleen maar heel goede berichten over haar. Ze is lief, vriendelijk, gezellig en gaat graat wandelen. Wel is ze als rechtgeaarde windhond van een gelegenheidsdiefstalletje niet vies, maar ja, je hoeft ook niet helemaal perfect zijn. Dat is ook niet leuk voor je mensen. Je kunt wel zeggen dat ze in korte tijd een heuse fanclub heeft om zich heen heeft verzameld., inclusief een vast logeeradres. Wewensen je veel warmte en geborgenheid. Die heb je wel verdiend!Meis, we gaan gauw met elkaar wandelen Let maar op!

(hoe het met de andere hond ging, leest u bij Maya)