Voor Pharo werd een nieuw huis gezocht, omdat hij in zijn roedel niet zo erg op zijn plaats was. Dat klinkt misschien als een flauw soort argument, maar als je alle dagen ziet dat een van jouw honden niet echt gelukkig is, dan is herplaatsing misschien toch wel een goede optie. Je gunt uiteindelijk alle honden toch een gelukkig leven. En soms moet je accepteren dat dat gelukkige leven niet bij jou is, maar misschien wel bij een ander. 

Voordewindhond werd in 2010 opgericht en in de afgelopen 15 jaar hebben we best veel ‘serie-adoptanten’ in ons bestand. Een van deze serie-adoptanten woont in het diepe zuiden van Duitsland en schroomt niet om in haar cabrio te springen en desnoods naar het hoge noorden van Nederland te rijden, een arme sloeber van een hond op te halen, en ergens halverwege Duitsland met hond en al in een 5-sterrenhotel te overnachten. Het is altijd weer verrassend hoe snel zo’n meestal wat wereldvreemde – of in ieder geval wat aangeslagen- hond, zich aan weet te passen aan een nachtje in een hotel slapen. 

De laatste afghaan was eind 2024 gestorven en er moest natuurlijk een waardig opvolger komen. Een afghaan was niet voorhanden, maar wel de bovengenoemde saluki. Nou is een saluki natuurlijk geen afghaan, maar ook met saluki’s was de nieuwe eigenaar bekend. 

Er werd een kennismakingsbezoek geregeld en zoals vrijwel altijd sloeg de hond in kwestie direct op de nieuwe eigenaar aan. Niets ten nadele van de oude eigenaar, maar ergens lijkt het vaak alsof de hond denkt ‘daar is de redding’. Of misschien is het wel gewoon dat ze aangevoeld hebben dat ze herplaatst worden. Wie zal het zeggen. Maar het is wel frappant. Pharo ging gezellig naast Yvonne op de bank zitten, en leek te zeggen drink eerst rustig je koffie, maar ik blijf wel dicht bij je in de buurt. 

De rest is geschiedenis. Lange, probleemloze rit terug naar Beieren en het nieuwe leven kon beginnen. Dat het nieuwe leven leuk is, kunt u op de foto duidelijk zien.

Het ga jullie goed!