Roshi en Seven (12 februari 2019)

In februari werden we gebeld door de rasvereniging voor oosterse windhonden. Er zaten twee afghanen op leeftijd klem. Hun mensen waren opgenomen in een verpleeghuis en konden wij nog iets voor deze honden doen? En zo ja, dan wel vandaag of uiterlijk morgen. Hoe oud ze dan wel waren? Nou, eh, veertien. Twee zusjes. Dat zijn duidelijk geen ‘normale’ herplaatsingkandidaten! Maar ja, je doet iets voor windhonden of je doet het niet en de omstandigheden van deze honden waren echt penibel. Dus werd er ‘kettingvervoer’ geregeld en wij namen de oude dames bij de grens in ontvangst. Omdat het niet mogelijk was op dezelfde dag nog opvangplekken te vinden, brachten we ze eerst een paar dagen onder in een kleinschalig pension. Misschien niet ideaal, maar het verschafte ons even tijd goede opvangplekken te zoeken. En de pensionmedewerkers deden er werkelijk alles aan de dames aan het eten te krijgen. Opvangplekken vonden we gelukkig zeer spoedig en de dames verhuisden naar hun nieuwe huiselijke omgeving. Eentje, Seven was er heel erg slecht aan toe. Ondanks alle pogingen haar op te lappen, overleed zij na een paar weken. De ander, Roshi, hield het nog een paar maanden vol en genoot zichtbaar van haar nieuwe leven. Drommie, zo werd ze genoemd door haar opvangouders omdat ze hen deed denken aan een dromedaris, ging zelfs mee wandelen in Kootwijk. Dat wil zeggen, ze liep een klein stukje, nog niet eens tot de eerste heuvel en bleef daar in gezelschap van haar opvangvader wachten tot de rest, uitgerend en tevreden, terugkeerde. We zijn blij dat Drommie nog zo’n fijne tijd mocht beleven. Dank en hulde aan de pensionmedewerks en alle opvangouders!