Tanou kwam samen met zijn roedelgenoot Lewis bij Voordewindhond. Het nieuw te bouwen huis van hun eigenaren, die echt wilden downsizen, was niet berekend op twee zulke enorme lijven. Terwijl Lewis voor twee weken uit logeren ging, mocht Tanou mee met vakantie. (Meestal mopperen wij binnensmonds over alle beperkingen die huisjesverhuurders opleggen aan hondeneigenaren, maar in dit geval zouden of de mensen  of de honden buiten hebben moeten bivakkeren.)

Tanou deed het als hond alleen, zo zonder zijn broer, uitstekend. Lekker wandelen, lekker zonder riem een beetje rondstampen leuke losloopgebiedjes. Af en toe zag hij zijn toenmalige roedelgenoot ook. Grappig genoeg leken de heren nauwelijks in elkaar geïnteresseerd. Dat laat maar weer eens zien dat hondenvriendschappen moeilijk te doorgronden zijn. De oude eigenaar was er immers van overtuigd dat de Tanou en Lewis heel erg aan elkaar hingen. 

In ieder geval, ook voor Tanou leek het leven een heel stuk leuker en gezelliger te worden. 

Totdat …… ook bij hem blaasstenen werden geconstateerd door de dierenarts. Er trad een verkorte herhaling van zetten op met helaas hetzelfde resultaat als bij Lewis.

Ook Tanou hadden we zo graag nog een paar leuke jaren gewenst. Want zeg nou zelf, zeven jaar is toch ook voor een Deerhound wel erg kort.