Radjah

Terwijl Radjah nog braaf bij zijn vorige eigenaar zat, maar wij hem wel alvast op de site hadden gezet, belde een mevrouw op, die in eerste instantie alleen maar zei dat ze "haar hond bij ons gevonden had". Dit herhaalde ze in verschillende variaties maar na enig aandringen kwamen we er toch achter dat het om Radjah ging! In de loop van het gesprek bleek dat we te maken hadden met door de wol geverfde afghanenliefhebbers, die bovendien ook nog over een portie geduld bleken te beschikken toen duidelijk werd dat Radjah nog in Frankrijk was.

Het ophalen vond plaats tussen kerst en oud-en-nieuw en de gedachte was dat we Radjah direct bij zijn nieuwe mensen zouden afleveren. Wij hadden hem sinds eind november niet meer gezien en we vonden dat zijn conditieer zeker niet op vooruitgegaan was. Tijdens de rit naar Nederland kuchte hij voortdurend op een manier die ons deed vermoeden dat er iets aan de hand was. En dus stelden we de aflevering van Radjah even uit totdat de dierenarts naar hem had kunnen kijken. Die gaf na enige dagen het sein 'veilig' en direct na ons telefoontje storten Anita en Rens zich in de auto om de tocht naar Friesland te ondernemen.

En het is inderdaad liefde op het eerste gezicht. Er valt verder niets over te zeggen. Radjah, het grote, magere, kale skelet, doet het fantastisch! Hij kan prima opschieten met de in meer dan een opzicht aanwezige Jack Russell. Eten stelen kan hij als de beste, maar ja, welke Afghaan niet, hè?

Radjah: veel geluk en liefde gewenst!

Myrthe

Myrthe kwam bij ons samen met haar vriendin Maya. Voor Myrthe hadden we al direct een prima plek bij iemand die al een whippet van ons heeft. En niets wees erop dat het niet zou lukken. Integendeel! Bart had met zijn eerste whippet nou ook niet direct de makkelijkste hond getroffen en hij had, met wat hulp op afstand, alle problemen die er waren fantastisch overwonnen. Maar ja, soms heb je van die dingen waar geen lieve moeder tegen helpt. Myrthe wenste niet alleen te blijven. Of liever gezegd, niet langer dan een uurtje of twee. Maar de baas van Bart vond een twee-urige werkdag wel een beetje erg weinig. Bart deed van alles; hij hing zelfs een camera op. We hebben allemaal in afgrijzen geluisterd naar de stoomfluitgeluiden die uit die allerschattigste Myrthe kwam. Extra vervelend was nog dat na een tijdje Vito ook dacht, kom, ik ga meedoen. Na drie maanden van worstelen viel dan toch de beslissing: het ging niet. Myrthe kwam terug, verscheen op de site en het wachten begon. Het heeft ons zeer verbaasd dat het zo lang duurde voordat iemand belangstelling voor haar toonde, maar ons geduld werd beloond: Myrthe heeft haar intrek genomen bij een jong gezin, dat -u mag één keer raden- ja, inderdaad, al een hond van ons heeft. Myrthe en Kenzie kunnen het bijzonder goed samen vinden en gelukkig voor Myrthe, die weer gewoon Donna heet, hoeft ze niet alleen te blijven.

Beertje

Beertje belandde samen met een roedelgenoot bij Voordewindhond omdat er in het grotere roedel waar zij deel van uitmaakten in een letterlijk onbewaakt ogenblik bonje was ontstaan met nogal heftige gevolgen. Omdat niemand het incident had zien gebeuren was er niets te zeggen over de aanstichters of over wat er nou precies gebeurd was.

In ieder geval hebben we het gedrag van de heren eerst eens zorgvuldige bestudeerd. Maar niets wees erop dat wij hier te maken zouden hebben met twee onverbeterlijke vechtersbazen. Dus begon de zoektocht naar nieuwe eigenaren. Dat duurde toch nog vrij lang, maar op een goede dag was daar de e-mail die veel goeds beloofde. Er werd vlijtig heen- en weer getelefoneerd, gegevens uitgewisseld, ideeën besproken en vervolgens maakten we een afspraak. Het leren kennen verliep voorspoedig van alle kanten. Beertje was in ieder geval zeer gecharmeerd van zijn potentiele nieuwe baas en diens dochter. Maar in het kader van 'bezint eer ge begint' ging de reis terug naar huis, zonder Beertje. Eerst nadenken en vooral eerst de gasthond terug naar zijn eigen huis. Binnen de kortste keren kwam er echter weer een mail met de verlossende woorden "ik heb nu alle tijd en ruimte om voor Beertje te zorgen en hem de rest van zijn leven een warm plekje te geven." En zo vond op het Zand in Kootwijk de overdracht plaats. Het was mooi te zien hoe Beertje, die verder als Bono door het leven gaat, niet alleen Bert herkende, maar als vanzelf ook steeds even bij hem terugkwam, om daarna weer met gezwinde spoed met andere honden over het Zand te jagen.

Bert en Bono: we hopen jullie nog vaak te zien!

Femke

Femke was een van de drie barzois uit het grote Franse roedel. Op de ochtend van het afhalen klom zij uit zich zelf en in een rap tempo in een van de gereedstaande auto's. Ze ging liggen, draaide zich nog een beetje om en we hebben haar de hele lange weg naar huis niet meer gehoord. In het Dierencentrum Friesland, waar ze was ondergebracht, bleek al spoedig dat Femke een bijzonder aardige, vriendelijke barzoi was, die prima met mensen en met honden uit de voeten kan. Het leek dan ook waarschijnlijk dat ze niet zo heel lang op een plek zou hoeven wachten. En dat was ook zo. Nog geen drie weken na de lange reis naar het hoge Noorden hadden we een veelbelovend gesprek met een windhondervaren eigenaar van een saluki. Een bezoek werd gearrangeerd en als het aan Femke gelegen had was ze onmiddellijk in de auto gestapt. Dat ging even niet, omdat er op het programma van de nieuwe familie nog een grootscheeps verjaarsfeest stond. En om daar nou direct een nieuw gezinslid mee te confronteren? Maar het laatste feestgedruis was nog niet verstomd of er werd weer een tocht naar Friesland ondernomen. Femke is inmiddels omgedoopt tot Devouschka, hetgeen toch duidelijk Russischer is dan Femke! Devouschka kan prima opschieten met de al aanwezige Salukiteef en samen hebben ze al op het Kootwijkerzand rondgehold. We kunnen er vanuit gaan dat Devouschka haar plekje heeft gevonden!

Kiki

In 2011 hadden we in toenemende mate te maken met eigenaren die meerdere honden tegelijkertijd aan ons afstonden. Kiki was er een uit een groep van vijf zogenaamde "renfafghanen", die allemaal tegelijkertijd in opvang gingen. De ernstig in de klit geraakte afghanen werden geschoren, de anderen konden nog wat gefatsoeneerd worden. En toen was het afwachten. Omdat er nogal wat stemming tegen zogeheten "renafghanen" wordt gemaakt bereidden we ons voor op lang tot zeer lang wachten. Maar ziedaar, een doorgewinterede afghanenfamilie belde op naar een van de mensen van Voordewindhond, die toevallig -alhoewel, toeval bestaat niet, zeggen ze- Kiki zelf in opvang had. Er ontstond een heel aardig gesprek tussen twee afghanenliefhebbers, die elkaar sterke afghanenverhalen vertelden over de stoute en lieve dingen van hun vorige afghanen. Maar, vroeg de Voordewindhondvrouw, toch een beetje bezorgd beseffen jullie dat het om een afghaan met weinig haar gaat? Het antwoord was duidelijk: jawel, maar dat hindert toch niks? De rest is geschiedenis. De familie sprong in de auto, reed naar Hilversum, leerde Kiki kennen en vertrokken weer naar Noord-Holland, met Kiki.

Kiki heet intussen Luna en is aardig ingeburgerd in haar nieuwe familie. Ze heeft al gedemonstreerd dat ze erg goed is in eten stelen -wat een verrassing! De familie moet alle eetbare spullen dus goed hoog of achter slot en grendel opbergen. We wensen Luna, Willem en Greet nog veel geluk met elkaar! Tot onze grote vreugde is Willem een fantastische fotograaf, die de aard van Luna echt heel goed weet te vangen in een foto. Kijk maar eens hier op de site van dtfoto

Gabrielle

Het vijfkoppige afghanenroedel bestond uit drie oudjes van tien, eentje van zeven en een jongere teef (Kiki, van hierboven). Vooral de oudjes baren ons zorgen, want dat zijn niet alleen kennelijk ongewenste renafghanen, maar ze hebben ook hun leeftijd tegen. Gabrielle was zo'n oudje. Onze medewerker in Frankrijk had een duidelijke klik met Gabrielle en toen we in november sowieso naar Frankrijk moesten, vatten we het plan op om Gabrielle bij onze vrouw in Frankrijk in opvang te doen. En Gabrielle maakte ongelooflijke vooruitgang in haar opvanggezin; ze liet zich aanhalen, leerde in een tijd van ja, nee en amen zindelijk te zijn, en kon zelfs naar twee weken al fijn los met andere twee salukis mee door het bos hollen. Er was echter een groot, onoverkomelijk probleem: Gabrielle haat -als er een sterker werkwoord was zouden we dat gebruiken- katten. En zij bleek ook nog zeer inventief in het bedenken van manieren om toch de ene of de andere kat de stuipen op het lijf te jagen. Enfin, zes weken lang werd geprobeerd haar op andere gedachten te brengen, maar het probleem leek wel steeds erger te worden.

Toen kwam de redding, eerst in de vorm van een e-mail. Een vriendelijke mevrouw schreef dat zij en haar twee afghanendames graag iets voor een oudere afghanendame wilden doen. Het gebruikelijke telefooncircus ging van start, waarbij ook nog driftig tussen de eventuele nieuwe eigenaresse en de opvangmoeder in Frankrijk werd getelefoneerd. Toen we eind december weer naar Frankrijk moesten, namen we Begum -Gabrielle was maar een schuilnaam- weer in ontvangst en leverden haar op de terugweg bij Laurette en haar dames af. Ook hier heeft Begum zich, gegeven haar verleden, snel ingeleefd. We hopen dat Laurette, Wauke, Bieke en Begum nog een paar leuke jaren met elkaar hebben! En we willen hier Laurette nadrukkelijk bedanken dat zij, net als de nieuwe mensen van Kiki, zich niet van de wijs laat brengen door discussies over "foute afghanen" maar uitgaat van het feit dat deze honden er nu eenmaal zijn en zij een goed huis verdienen, haren of geen haren!

Lobke

Nee, u bent niet vergeetachtig aan het worden. Lobke stond niet op onze site. Haar bemiddeling verliep zo snel dat we geen tijd hadden haar erop te zetten. Maar als u de foto's van onze wandeling van 14 januari bekijkt dan bent u haar daar een keertje tegengekomen. Lobke is nog heel jong, maar haar start in het leven was nou niet bepaald rooskleurig. Ze kwam met dertien weken bij ons en had toen al twee eigenaren gehad. Haar laatste eigenaar had haar op Marktplaats gezien en uit medelijden besloten haar te kopen. Maar eenmaal aangekomen, bleek ze niet zindelijk en erg druk, een beetje hyperactief te zijn. Dat gaf toch te veel problemen en zo landde Lobke bij ons. En soms gaan dingen echt heel snel: Lobke was twee dagen in opvang en een perfecte nieuwe eigenaar diende zich aan! Zij deelt haar leven nu met twee Jack Russels - en een stelletje mensen natuurlijk! Veel geluk Lobke!

Rafi

Van sommige dingen weet je gewoon van te voren dat ze gaan gebeuren, ook al probeer je dat te verhinderen. Zo ging het met Rafi, ook wel Zonnekoning of Lodewijk genaamd. Lodewijk was een van de eerste drie honden die uit het grote windhondroedel van eind 2011 kwam. Eerst ging hij, volledig in de klit, geheel onopgevoed en tamelijk bang even in pension, waar zijn opvangvader hem eerst het vertrouwen in de mens teruggaf, daarna hem wende aan het dragen van een halsband en het lopen aan de riem en hem tenslotte van zijn klitten bevrijdde. Daarna ging hij naar een opvangmoeder in Nederland, die in zeer korte tijd grote vooruitgang wist te boeken. Helaas kwam de opvangmoeder te vallen en brak daarbij haar schouder. Dus ging Rafi met met iemand van Voordewindhond, precies diegene die bij de eerste aanblik van deze hond hopeloos en reddeloos haar hart verloor. Maar, geen gezeur, ze hoefde helemaal geen hond erbij en dus wachtte ze braaf totdat zich een geschikte kandidaat meldde. Maar ja, die kwam niet. Bovendien was de Zonnekoning ook beslist geen makkelijke hond. Andere mensen zijn op zijn best verdacht maar meestal gewoon eng. En als ze heel erg eng zijn dan gaat de Zonnekoning grommen. Aan zijn gedrag viel verder ook nog wel wat op te merken: in bed plassen, op het bureau gaan staan, het kerstdiner voortijdig en ongevraagd opeten, over het tuinhek springen, kerstversieringen herschikken, pannen met inhoud van het fornuis tillen, het hoort allemaal bij zijn repertoire.

Maar ja, het bloed kruipt waar het niet gaan kan -en windhonden al helemaal. En dus deed de Zonnekoning als eerste hond in 2012 zijn permanente intrede in zijn nieuwe huis.

Qadir

Qadir is een zeer opgewekte, vrolijke, vriendelijke wolk van een Afghanenpup. Dat was niet altijd zo, want zijn start in het leven was weinig florissant. Als Bashir ging hij daarom eerst een paar weken in opvang bij een doorgewinterde Afghanenmoeder, die samen met de aanwezige Afghanenreu, in korte tijd van het hoopje ellende een parmantig kereltje maakte. In de tussentijd had zich een jong gezin gemeld met een Afghanenwens. De keus was eigenlijk op Suzanne, een van onze volwassen Afghanenteven, gevallen. De bemiddelaars van Voordewindhond hadden in een paar gesprekken een prima indruk van de familie gekregen, en zeiden tegen elkaar; "Nou ja, je moet toch ooit eens aan je eerste Afghaan beginnen". En toch bleef er twijfel, niet over de familie, integendeel, maar over de combinatie Suzanne en dit jonge gezin. Maar de oplossing diende zich aan in de vorm van Bashir. Bashir wist nog van niks, was een soort onbeschreven blad, en zou prima kunnen opgroeien tussen de vier zonen van de familie. En zo deed op een koude decemberdag Bashir zijn intrede. En wat voor intrede! Alles was tot in de puntjes voorbereid voor de komst van het nieuwe gezinslid.

Qadir, zo wordt hij genoemd, ontwikkelt zich voortreffelijk. Hij loopt daar waar het kan los en speelt dan met alle mogelijke andere honden. Dat hij daarbij al een keer in een kroossloot is gevallen is een kleine bijkomstigheid. Qadir vond de fietskar in eerste instantie natuurlijk een heel raar ding, maar de aanhouder wint en hij had dan ook snel in de gaten dat een trip in de fietskar altijd een leuke activiteit oplevert en dus werd Qadir binnen de kortste keren een geweldige fietskarfan.

En dan is hem ook nog een heel bijzondere eer te beurt gevallen. De school van zijn mensenbroers had een 'wie-heeft-de-liefste-mooiste-hond-wedstrijd' georganiseerd. Die heeft Qadir glansrijk gewonnen. En, zeg nou zelf, dat is toch helemaal terecht, of niet soms?

Remi

Remi heeft ook het lek helemaal boven! Zijn mensen hadden hem op onze site gezien en waren met hun viertjes als een blok voor dit kleine mannetje gevallen. Wij willen nog wel eens wat mopperen over mensen die 'zomaar' een hond willen en al afhaken als ze horen dat de hond een uurtje bij hen vandaan zit. Maar dan komen er plotseling mensen die uit een heel ander hout gesneden zijn. De toekomstige ouders van Remi wilden eerst met hun twee dochtertjes komen kennismaken met de hond en ondernamen de langst mogelijke reis binnen Nederland: van het uiterste zuiden van Limburg naar Friesland. De kennismaking liep voortreffelijk. Remi was niet weg te slaan bij zijn nieuwe familie. Maar... die gingen eerst weer terug naar Limburg, goed nadenken en dan thuis alles voorbereiden, mand, voer, halsband, riem, noem maar op. Dit nam enige dagen in beslag, maar toen was de grote dag daar. Om negen uur 's ochtends stonden zij met hun viertjes voor de deur van het Dierencentrum Friesland! "Wij zaten al om vijf uur in de auto!" riep het ene dochtertje uit. "Ja, zei de ander, en we hebben allebei van onze eigen knuffels een knuffel voor Remi uitgekozen."

En mocht u zich nou afvragen waarom iemand in vredesnaam in de winter om vijf uur 's ochtends zo'n reis onderneemt: dat hadden ze zo besloten, omdat Remi dan tenminste nog bij daglicht zijn nieuwe huis en omgeving zou kunnen verkennen. U snapt het vast: Remi heeft zijn plek gevonden! Wij wensen hem en zijn mensen nog veel gelukkige jaren met elkaar.

Leroy

Voor Leroy gingen we op zoek naar een nieuwe eigenaar omdat zich in het leven van de oude eigenaar wat veranderingen hadden voorgedaan waardoor Leroy 5 dagen in de week veel te lang alleen moest zijn. Het was niet zo dat Leroy daar tegen protesteerde door bijvoorbeeld te gaan gillen of slopen -dat laatste doe je als tienjarige per slot van rekening niet- maar de eigenaar vond dat gewoon niet goed voor een hond is om zo lang alleen te zijn.

Een paar dagen voor kerstmis ging de telefoon; iemand die een greyhound en een oude whippet had, waarvan de greyhound kort tevoren was gestorven. Dit had tot gevolg dat de overgebleven whippet zich heel ongelukkig voelde en als hij alleen was het op een blaffen, gillen en janken zette. Of Leroy misschien een goede kameraad voor Spike zou zijn? We spraken af bij Leroy, die eigenlijk Rocky heet, de dag voor Kerstmis. De kennismaking tussen de heren whippet verliep voorspoedig, we gingen een stukje wandelen langs een kanaal, waar we met enige verbijstering op een bord 'bijbelsignaal afstappen' lazen. Uitleg van de eigenaar van Rocky: de gemeentelijke bordenmaker had de spatie tussen bij en belsignaal wat krap bemeten.

Na de wandeling ging Rocky mee naar huis. Rocky en Spike kunnen het prima vinden en blijven gebroederlijk rustig een uurtje alleen zonder dat Spike het op een joelen zet. Nog veel plezier met z'n drieën!.

Vishnu

Toen Vishnu en zijn broer in juni bij ons kwamen dachten we dat we die wel snel zouden kunnen herplaatsen. Maar dat bleek een misrekening. Onduidelijk is waarom, maar er meldde zich vrijwel niemand voor de schone jongelingen.

Totdat in december de telefoon ging; een meneer met een Afghanenverleden. Enige gesprekken verder, werd er een wandelafspraak gemaakt. De familie had het oog op Vishnu laten vallen en hoewel ook Aarash mee was komen wandelen, was de keuze op de een of andere manier gemaakt. Niet alleen door de mensen maar ook door de hond. Vishnu liep af en toe lekker los, maar kwam dan steeds weer even bij zijn nieuwe mensen kijken en tijdens de stukjes die hij aan de lijn liep gedroeg hij zich voorbeeldig.

Intussen is Vishnu al weer een tijdje in zijn nieuwe omgeving. Omdat bij een nieuw leven meestal ook wel een nieuwe naam hoort, gaat hij voortaan als Samoer door het leven. De nieuwe ouders en mensenbroer van Samoer zullen nog wel wat met hem te stellen krijgen maar we hebben er alle vertrouwen in dat hij na wat heropvoedende begeleiding zich tot een keurige vertegenwoordiger van zijn ras zal ontwikkelen. Samoer: doe je best, joh. Je had het niet beter kunnen treffen!

Baariq

Baariq is een prachtige sloughi die een niet zo leuk leven achter de rug heeft. Maar daar is verandering in gekomen. We namen hem in de zomer van 2011 over en brachten hem eerst in het Dierencentrum Friesland onder. Dat stond Baariq echter in het geheel niet aan. Het maakte niet uit wat de medewerkers voor hem verzonnen, hij vond het niet fijn en dat liet hij duidelijk merken. Redding kwam in de vorm van een medewerker van Voordewindhond, die spontaan aanbood hem bij haar thuis op te vangen. Nou, dat was een aanzienlijk beter plan, vond Baariq. Helemaal top: heerlijke wandelingen, fijne vriendinnen en een fantastische moeder. En die katten, nou ja, die waren ook wel OK. Voor Baariq kon het leven eigenlijk niet meer stuk.

We schreven aardige stukjes over hem op onze site, zetten er prachtige foto's bij, maar geloof maar niet dat iemand belangstelling voor Baariq, ook genaamd Najeeb, had. Helemaal niemand meldde zich. Totdat een aardige jonge vrouw zich meldde; we hadden veel gesprekken met haar en in oktober was het zover: Baariq ging naar zijn nieuwe huis. Dachten wij, maar zo niet Najeeb. Hoewel hij in gote vrede met de katten op zijn opvangplek leefde, veranderde hij in een kattenhater eerste klass bij de aanblik van de kat op zijn beoogde nieuwe plek. Die ging hij eens even fijn terroriseren! Nou, u snapt het al. Het ging echt niet en zo kwam Najeeb, volledig tevreden, weer terug.

Maar ja, het was nooit de bedoeling dat Baariq op zijn opvangplek zou blijven en het werd toch echt tijd dat hij een eigen plek kreeg. Bovendien kreeg zijn opvangmoeder een knieblessure waardoor er wel enige druk op de bemiddeling kwam te staan.

De uiteindelijke redding kwam uit Tilburg: daar wonen twee aardige, zeer ervaren windhondmensen,die al eerder oudere honden hadden opgenomen. We waagden er één telefoontje aan, beschreven de situatie, en binnen tien minuten werden we teruggebeld met de mededelding "is goed, laat hem maar komen". Incidenteel is er een kleine schermutseling tussen een van de twee aanwezige Salukidames en Najeeb, maar het gaat toch zo goed dat hij gewoon lekker zijn laatste jaren in Tilbug mag slijten! François en Ans: wij zijn blij dat er mensen zijn zoals jullie!

Marianne

Kort nadat wij Noodweer de wereld in stuurden belde een doorgewinterde Afghanenvrouw op en zei zonder verdere plichtplegingen "och erm, die mag bij mij komen wonen".

En zo geschiedde: vandaag, 5 januari, begon Marianne, want zo zou ze gaan heten, aan een lange autorit naar het diepe zuiden van Nederland. Als rechtgeaarde Afghaan vindt Marianne autorijden kennelijk een prima tijdverdrijf, want het leek wel of ze plezier had in de lange, winderige, regenachtige rit over de A2.

De nieuwe moeder van Marianne had een appeltaart gebakken om de komst van de nieuwe aanwinst luister bij te zetten. Nadat de eerste kennismaking tussen Marianne en haar nieuwe Salukibroer goed verlopen was, gingen we dus eerst koffie drinken en appeltaart eten. Marianne ging eerst het speciaal voor haar aangeschafte zachte kussen proberen, toen een ander kussen dat onder de tafel lag en na het nuttigen van een paar hondenkoekjes werd het tijd voor een inspectieronde door de keuken en de bijkeuken.

En toen gebeurde er iets dat zo ongelooflijk typerend voor een Afghaan is: teruggekeerd in de keuken ging Marianne plotsklaps en schijnbaar moeiteloos op haar luciferdunne achterpootjes staan, leunde met haar voorpootjes op het aanrecht en nam een gigantische hap uit de appeltaart. Op een manier zoals alleen Afghanen dat kunnen: geruisloos, bliksemsnel en zonder een spoor van gêne. De Salukibroer, zelf van een diefstalletje ook niet vies, keek in stille bewondering toe. U kunt op de in de gauwigheid gemaakte foto nog net zijn kruin ontwaren.

Zoals meestal bij oude rotten in het Afghanenvak, was de reactie van Marianne's moeder een mengeling van gelatenheid en trots. Gelatenheid omdat het bij voorbaat een verloren zaak is van een Afghaanse dievegge het braafste meisje van de klas te willen maken en trots omdat dit staaltje toch wel de enorme veerkracht en flexibiliteit van het ras demonstreert.

Na het appeltaarthappen werd Marianne door de ruime tuin geleid en gewezen op het gevaar van de vijver. Maar de manier waarop ze demonstratief niet naar het water keek deed ons vermoeden dat ze ons voor erg dom hield, alsof ze dat zelf niet al lang had gezien.

Wij wensen Marianne vanaf deze plek nog veel liefde, veel gezelligheid en ook veel appeltaart. En, pas op, niet in de vijver vallen!

Alle andere lieve mensen die aangeboden hebben "Marianne" op te nemen: heel veel dank! Ook dank aan Anita en Rens, die Marianne op 4 januari een stuk mee naar het zuiden namen!

Babour

Babour veranderde in een paar maanden van een pechvogel in een geluksvogel. Nadat hij uit nogal benarde omstandigheden bevrijd was, ging hij eerst naar een opvangplek. Hoewel niet altijd alles direct van een leien dakje ging, maakte hij daar toch dankzij zijn onverschrokken opvangouders toch gestaag vorderingen. Maar het liep niet storm voor deze donkerharige man. Maar uiteindelijk meldde zich toch een zeer geschikt echtpaar dat het met Babour wel zag zitten. Er werd een afspraak gemaakt, maar toen gebeurde wat we eigenlijk stiekem al steeds hoopten: hij mocht blijven! Babour had zich in zijn opvanghuis werkelijk onmisbaar gemaakt: hij speelde leuk met de oudere windhonddames in zijn huis, was goede maatjes met de katten geworden en had zich ook bij de verbouwingsactiviteiten geweldig goed meegewerkt. Kortom, zijn opvangouders konden zich het leven zonder Babour niet meer voorstellen. Wel een beetje een domper voor de mensen die hem graag hadden willen hebben, maar daarover later meer! Babour, veel geluk, jongen!

Laran

Maar goed, Babour was goed onderdak, maar wat nu met die aardige mensen die hem zo graag hadden willen hebben? Die waren natuurlijk teleurgesteld, maar ziedaar, soms gebeurt er dan iets zo onverwachts dat je het niet had kunnen bedenken. Voordewindhond kreeg plotseling als onderdeel van een aantal nogal verwaarloosde honden ook twee heel jonge afghanenpups. Enfin, u snapt het al.

We telefoneerden nog wat met elkaar en op de dag dat we de honden naar hun opvangplekken vervoerden spraken we af met 'de bijna-mensen van Babour'. Er werd uitgebreid koffie gedronken en de pups werden uitvoerig bekeken, want tja, hoe kies je nou een pup uit? Bovendien hadden ze net voor het eerst van hun leven in een auto gezeten, en dat gedurende 5 uur, dus ze waren niet op hun best. Bovendien waren ze erg mager en slecht verzorgd. Maar na verloop van tijd viel de keus op Laran. Ger had al een tuigje gekocht, dat op het eerste gezicht tien maten te groot was, maar dat hij binnen de kortste keren tot een maattuigje voor Laran had weten te transformeren. En zo begon het nieuwe leven voor Laran. En zeg nou zelf: zijn deze mensen en dit pupje gelukkig met elkaar, of hoe?

Rex

Het is natuurlijk ons werk om honden te herplaatsen en het verlies van een huis is altijd een groter of kleiner drama, maar soms zijn er van die honden waar je echt meelij mee hebt. Rex was zo'n hond. Hij verloor zijn huis op veertienjarige leeftijd. Daarmee is overigens niet gezegd dat zijn eigenaar een harteloze figuur was. Integendeel! Hij had Rex ook maar tijdelijk opgevangen en kon hem domweg niet zelf houden. Bovendien werkte de oude eigenaar geweldig goed mee met het zoeken naar een nieuwe baas. Het was alleen belangrijk voor hem dat Rex met een contract van Voordewindhond wegging, zodat de hond niet "aan de zwerf" zou raken.

Na tamelijk korte tijden was de perfecte nieuwe eigenaar gevonden en kon de verhuizing plaatsvinden. Rex vond het allemaal prima, want bij het eerste gesprek met de nieuwe eigenaar, ongeveer twee dagen na de verhuizing, lag Rex al lekker op de bank onder een dekentje te pitten. Rex en Jenny, nog veel plezier samen!

Faachira

Er kwamen eens drie mensen uit Zeeland met hun afghaanse windhondteef wandelen in Kootwijk. Dat hadden ze op onze site gezien en aangezien ze toch daar in de buurt moesten zijn, kwamen ze wandelen. Tijdens de wandeling bleek dat ze eigenlijk wel oren naar een tweede afghaan hadden. En aangezien ze erg leuk met hun hond omgingen en die er bijzonder mooi en gelukkig bijliep, zij het aanvankelijk een tikkie onder de indruk van het windhondgeweld op het Zand, knoopten wij dat in onze oren. Dus toen we een prachtige, maar wel verwaarloosde teef kregen sloegen we aan het bellen. Gelukkig is de familie nogal krachtdadig, want ze riepen direct dat ze nú in de auto sprongen en ons op zouden wachten bij de grens om hun tot dan nog niet geziene nieuwe huisgenoot over te nemen. En zo geschiedde. Inmiddels woont Faachira al weer een paar weken in Zeeland en geniet daar van het strand en van het gezelschap van haar afghanenzusje. Alle klitten zijn liefdevol uit haar vacht geborsteld, de oor- en oogontstekingen zijn behandeld en niets staat nog een gelukkig afghanenleven in de weg. Job en Ineke: dank voor jullie snelle reactievermogen en we hopen jullie binnenkort weer eens in Kootwijk te ontmoeten!

Maya

Maya verloor haar huis omdat haar eigenaar ernstig ziek was. Wij namen haar een paar weken in opvang. Zij had de eerste tijd echt verdriet van het verlies van huis en haard en het duurde dan ook een tijdje voordat ze ontdooide. Daarbij werd ze wel goed geholpen door haar tijdelijk opvangbroers en -zus. Toen de kou eenmaal van de lucht was, ontwikkelde ze zich snel tot een gezellig en vooral knuffelige whippet, die ook buiten haar mannetje stond. Sloughiteven die te hard rennen? Maya wierp zich in de strijd! Intussen hadden we wel gezien dat ze veel tandsteen had en een bezoek aan de dierenarts liet zelfs zien dat haar gebit gewoon grondig gesaneerd moest worden. Dat lieten we natuurlijk doen, zodat de nieuwe eigenaar een fris en schoon bekje in ontvangst zou kunnen nemen.

Die nieuwe eigenaar liet niet lang op zich wachten. Via wat Duitse contacten meldde zich een ouder echtpaar, waarvan een whippet overleden was en de overgeblevene erg ongelukkig was. Dat leek precies juist voor Maya. Een ontmoeting werd georganiseerd en Maya, die nu weer gewoon Nina heet, ging mee naar Duitsland. Het is tussen de whippetdames niet direct love at first sight, maar zo langzaam begint er wat warmte in de relatie te ontstaan. Maya woont in een gebied met veel wild en als haar mensen die heel erg goed opletten en op tijd ingrijpen dan is een potje hertenjagen niet aan Maya verspild.... Maya, we hopen dat je nog een paar heel fijne jaren zult hebben! En niet zoveel achter die rode beesten in het bos aan....

Het een beetje een vreemde plek om dit te vermelden, maar de inmiddels overleden eigenaar had zijn nabestaanden gevraagd een donatie aan Voordewindhond te doen. Wij zijn hem daar zeer dankbaar voor.

Kadir

Kadir is een van de twee afghaan-saluki-kruisingen die in afwachting van betere tijden op een opvangplek zaten. Kadir leek qua karakter het meest op een saluki, een beetje schuchter en niet zo heldhaftig als zijn meer afghaanse broer. Toen Kadir bij ons kwam kende en kon hij letterlijk niets. Nadat de eigenaren hem met kunst - en vliegwerk hadden gevangen en hem op hoogst ongebruikelijke wijze in de auto hadden weten te verplaatsen, moest onze onvolprezen opvangvader, die met meest agressieve en angstige honden nog wel iets kan, zijn vangstok gaan halen om Kadir uit de auto te halen. Hij kende geen halsband en van aan de lijn lopen had hij nog nooit gehoord. Maar hij was wel heel leergierig en het duurde maar een paar dagen voordat hij dat geleerd had. En soms kan een balletje raar rollen: twee gezellige mensen kwamen op bezoek op het opvangadres, wierpen een blik op Kadir en waren verkocht. Met huid en haar. Natuurlijk werden ze wel eerst behoorlijk aan de tand gevoeld, want zo'n leergierig maar wel ongeleid projectiel heeft wel geduldige en ook inventieve mensen nodig. Alles leek prima in orde en Kadir vertrok naar zijn nieuwe huis, of eigenlijk zijn nieuwe twee huizen. De eigenaren en de ouders van een van de eigenaren hebben in elkaar overlopende, omheinde tuinen. En aangezien alle mensen daar erg van honden houden, lopen Kadir en zijn retrieverbroer, of liever zijn leermeester, naar believen in een uit. Kadir, we wensen je een lang en gelukkig aflukileven!

Lobo

Lobo verloor zijn huis omdat zijn mensen uit elkaar gingen en er in de nieuwe huizen geen plek voor alle gezamenlijke whippets was. Wij namen Lobo een tijdje in opvang. Lobo bleek niet de meest eenvoudige hond te zijn en zijn opvangfamilie had dan ook wel een beetje werk om van deze ' als-ik-jou-niet-leuk-vind-dan-zul-je-eens-wat-meemaken' whippet een normale viervoetige huisgenoot te maken. Maar gelukkig was de opvangfamilie van "dit zijn de regels en zo gaan we het doen". En dat werkte, zoals te verwachten was, uitstekend. Lobo was prima af te leiden als hij een aanvalletje van "ik-vind-jou-niet-leuk" kreeg en dan gebeurde er ook niks.

Zijn nieuwe mensen werden natuurlijk uitgebreid geïnstrueerd en kregen zelfs een geschreven handleidinkje mee. Lobo was direct in de ban van de zoon van het gezin en hoewel hij de reputatie had nog wel eens aan de riem te willen trekken, liep hij direct als een lammetje aan de lijn, geregeld opkijkend of zijn nieuwverworven held wel in de gaten had hoe fantastisch hij zich gedroeg. Lobo woont in een zeer whippetrijk gedeelte van Antwerpen en de daar aanwezige whippets en whippetmensen hebben hem liefdevol in hun midden opgenomen. Bovendien staan de andere whippeteigenaars de nieuwe familie met raad en daad terzijde. Lobo, doe je best!

Lilly

Lilly kwam enige weken geleden bij ons als een tamelijk noodgeval. Haar eigenaar had die dag een heel slechte boodschap van zijn behandelend arts gekregen en wilde Lilly niet langer bij zich houden. En hoe met haar verklitte vacht niet zomaar naar haar nieuwe mensen. En dus belden we met Hadewych Jurriaans van Hondentrimsalon Blafure uit Driebergen, die ons eerder dit jaar al zo fantastisch met Babour had geholpen. Hoewel zij zelf geen windhondvrouw is -maar wat niet is kan natuurlijk wel komen...,- zet zij zich zeer in voor Voordewindhond. Tegen een bedragje waar vermoedelijk niet eens de stroom en het water betaald kunnen worden, laat Hadewych haar expertise los op honden als Babour en Lilly -die het niet op borstelen, kammen of andere polonaise hebben- en maakt er weer wat van.

Op de foto ziet u Lilly met Hadewych en Lilly's nieuwe personeelslid Yvonne. Hadewych dacht nog iets te kunnen redden van de vacht, maar dat bleek een misvatting. Alles moest eraf. Maar misschien is dat voor Lilly, die overigens omgedoopt is tot River, helemaal niet slecht. Bij haar nieuwe familie horen namelijk ook paarden, en dus ook stallen met hooi en stro. En daar mag River best mee naar toe... Ons advies zou dan ook zijn: kort houden! Liever een korte, goedverzorgde vacht dan een lange vacht in de klit! Of een castratenvacht met allemaal strootjes en plukjes hooi. Ziet u het voor u? River, veel plezier in je nieuwe huis met je mensen, je whippets, je paarden, je katten...

Shakira

Maar deze stond niet op de site. Shakira is een kleine, jonge Afghaanse windhondteef van de soort "vrolijke frans". Zij verloor haar huis omdat er gewoon te veel honden daar waren. In tegenstelling tot Lilly was Shikara prima verzorgd en in uitstekende conditie. We hadden haar maar kort in opvang toen zich al een gezellig stel meldde. Hun vorige hond, een setter, was overleden en na een periode van wel of geen nieuwe hond was toch het antwoord 'wel'. En omdat oude liefde niet roest, ging de belangstelling uit naar een windhond, het liefst met een beetje haar. Daarmee viel een deel van ons bestand natuurlijk af, maar misschien was een afghaan wat voor ze? Er werd een wandelafspraak gemaakt, de opvangmoeder kwam met Shakira en haar zusje naar Kootwijk en de nieuwe mensen konden gelijk al zien wat een afghaan soms voor ondernemerszin toont. Shakira's zusje dacht, kom, die mensen daar in de verte lijken mij ook wel leuk. Maar uiteindelijk hebben we haar natuurlijk weer in de kladden kunnen grijpen.

In ieder geval viel de keuze op Shakira en die met gepaste vreugde mee in de auto, op weg naar een nieuw leven. Dat nieuwe leven herbergt soms wel rare dingen, zoals duikflessen in de gang -raar, stel je voor dat zoiets omvalt of zo- of een trap, ook verdacht. Maar omdat Shakira een afghaan met een passie voor eten is, stapt zij snel over haar bedenkingen heen, zolang er maar een voertje in het verschiet ligt. Shakira, doe je best en leer vooral een beetje snel netjes aan de lijn te lopen! Dat getrek is echt geen gezicht!

Tiara

Sommige honden moeten echt ongelooflijk lang wachten totdat de juiste mens op komt dagen. Tiara was zo'n hond. Maandenlang zat zij in opvang en niemand had ook maar de geringste belangstelling voor deze teef. Nu moet wel gezegd worden dat Tiara niet de meest eenvoudige hond was. Toen ze bij ons kwam had ze een prachtige halsband om, maar toen de opvangvader die af wilde doen, toen was het huis te klein. Uiteindelijk heeft het een aantal weken geduurd voordat de halsband af was en daarna duurde het minstens zo lang voordat ze geleerd had dat het af- en aandoen van een halsband echt geen wereldschokkende gebeurtenis was. Tiara vertoonde ook vreemd gedrag tegenover andere honden. Zolang ze met één andere hond samen was, was er geen vuiltje aan de lucht, maar als er meerdere honden in het spel waren, dan wisselde ze spelbogen met venijnig staart- en bilhappen af, vriendelijk kwispelen met serieus grommen. Maar goed, uiteindelijk is toch nog alles goed gekomen. Tiara, die weer gewoon Sophie heet, had zich bij haar tweede opvangplek haar eigenaar uitgekozen. Zodra die ten tonele verscheen, wierp ze zich aan zijn voeten en wanneer hij weer weg ging, dan zette ze het op een onbeschrijfelijk brullen. En tja, wie is daar nou tegen bestand? Sophie, wij hopen dat je nu toch je plek gevonden hebt!

Yazmin

Toen we Yazmin ophaalden, was ze niet veel meer dan een hoopje ellende. Ze was erg mager, haar vacht zag er slecht en dof uit en vooral haar bijna levenloze ogen zullen ons lang bijblijven. Het oorspronkelijke plan was dat Yazmin naar een opvangadres in Noord-Nederland zou gaan en tot onze vreugde hadden we iemand bereid gevonden haar daar naar toe te rijden. Maar soms gebeuren er opmerkelijke dingen. De chauffeur, die haar auto intussen al volgegooid had en ons in het zonnetje buiten op straat stond op te wachten, riep bij de aanblik van de hond verrast uit "oh, maar dat is Yazmin! Die staat toch op jullie site? Die vind ik zó leuk! Mag ik daar niet zelf op passen?" Eh, nou ja, eh, als je dat echt wilt? Het is in ieder geval sneller en het kost minder benzine dan haar naar het hoge Noorden te vervoeren. En met een whippetteefje als tijdelijke huisgenoot is dat misschien helemaal geen slecht idee... Een telefoontje naar de oorspronkelijke opvang en de boel was geregeld. Yazmin bleef bij haar oppasmoeder.

Het is altijd weer verbazingwekkend hoe snel een verwaarloosde windhond op kan knappen. Ria nam Yazmin overal mee naar toe, gaf haar goed eten, ging lekker wandelen en Roxy leerde Yazmin dat mensen eigenlijk best ok zijn. Het duurde ook niet lang of Yazmin begon heel anders uit haar ogen te kijken. Ze kwam ook een paar keer naar de wandeling en Kootwijk en zo kon iedereen zien wat een geweldig werk de opvangmoeder deed. Ze ontpopte zich ook tot een graag geziene tijdelijke buurtbewoner. Sommige buren waren zelfs zo onder de indruk dat ze spontaan een financiële bijdrage aan de dierenartskosten deden! Eén buurman werd zelfs lid van Voordewindhond.

Er was in eerste instantie maar weinig belangstelling voor Yazmin, maar op een goede dag was het toch raak: er belde een Duits echtpaar met zeeën van tijd en bovendien ook nog met enige afghanenervaring. De toekomstige eigenaren boekten een weekje vakantie in de buurt van Kootwijk en daar vond dan ook op een druilerige dinsdagochtend de kennismaking plaats. De vonk sloeg, zoals te verwachten, over en de beslissing was dan ook niet moeilijk. Wie het wel moeilijk had was de opvangmoeder. En dat is ook te begrijpen: zelfs als je weet dat een hond maar tijdelijk bij je is, dan hecht je je toch aan zo'n dier. Bij Ria en Piet was het niet anders: het afscheid was moeilijk. Gelukkig zijn de berichten van de nieuwe eigenaren meer dan veelbelovend. Yazmin heeft zich goed aangepast en geeft haar nieuwe mensen het gevoel dat ze er altijd al geweest is. Yazmin, we hopen je nog eens in Kootwijk te zien!

Wendy

Wendy stond, gelukkig, maar heel kort op onze site. Om heel eerlijk te zijn hadden we een beetje vrees dat het wel eens lang zou kunnen gaan duren voordat zich iemand voor deze jonge dame zou melden. Voordewindhond herplaatst -uiteraard- ook windhondkruisingen, maar Wendy had maar een klein beetje windhondbloed. Gelukkig gebeuren er regelmatig wondertjes in onze windhonwereld en de bemiddeling van Wendy was zo'n wondertje. De vorige hond in het gezin van Nicoline was overleden en ze waren nu toch echt toe aan een opvolger. Of buurtgenote Elly, die veel verstand van whippets heeft, niet iets wist. Nou, zei die, misschien moeten we eens op de site van Voordewindhond kijken. En gezamenlijk gingen ze, ieder in hun eigen huis, achter hun eigen computer naar de site. Daar was letterlijk diezelfde ochtend Wendy verschenen. Het was liefde op het eerste oor! De rest is geschiedenis. Wendy woonde nog gewoon bij haar eerste eigenaren thuis, in afwachting van een nieuwe eigenaar. Beide partijen gingen wandelen in Kootwijk en Wendy ging na afloop mee naar huis. Wij wensen Nicoline en haar gezin veel geduld bij de verdere opvoeding van Wendy en we wensen Wendy een lang en gelukkig leven!

Lima

Lima? Lima stond niet op de site. Haar eigenaren gingen uit elkaar en voor Lima was geen oplossing. Dat wil zeggen, een van de eigenaren leerde op Facebook een whippeteigenaar kennen die een whippet van Voordewindhond heeft. Die raadde hem aan contact met ons op te nemen. We namen Lima in opvang, maar al na een weekje meldde zich, via een mevrouw die ook een hond van Voordewindhond heeft, een aardige mevrouw met veel whippetervaring en bovendien met veel tijd. Dat was een belangrijke wens van Lima, want alleen blijven is niet zo haar ding.

Op de dag dat een hoop honden van Voordewindhonders zich in Leek op de renbaan met een flapperend stuk plastic amuseerden, kwam ook de misschien-nieuwe eigenaresse van Lima langs. We hadden intussen ook nog foto's van Lima gestuurd en toen we mens en hond aan elkaar voorstelden riep de eerste uit "oh, ze is nog mooier dan op de foto's". We gingen een rondje wandelen en, het moet gezegd, Lima gedroeg zich voorbeeldig; of ze altijd al samen aan de wandel gingen. Voordat de lange reis terug naar het Zuiden ondernomen werd , mocht Lima nog haar rondje achter het haas aan rennen. En dat deed ze met overgave, zoals u op de foto ziet. Na uitlopen, water drinken, en uitpuffen, ging de reis daarna naar huis. Veel geluk, Lima!

Caro

Caro is een hond die een nogal hardnekkige valse start heeft gemaakt. Haar eerste eigenaar kon helemaal niet met deze jonge, energieke, om niet te zeggen wilde teef uit de voeten en stond haar af aan een asiel. Als Semsi verscheen ze vervolgens op asiels.com. Aangezien zich bijna niemand voor haar meldde, vroeg het asiel ons Semsi ook op onze site te nemen. Dat deden we, natuurlijk. Maar ook dat hielp niet. En de tijd schreed voort... tot de dag kwam dat wij haar van het asiel overnamen. Om haar kansen op een goed huis te vergroten gaven we haar een andere naam: Caro. Op haar eerste Voordewindhondopvangplek (goed woord voor een partijtje scrabble?) bleek al snel dat Semsi een geweldige, lieve, gezellig en zelfs gezeggelijke hond was. Door toedoen van een autoinbreker op de parkeerplaats in Kootwijk, ging Caro met een andere medewerker van Voordewindhond naar huis. Ze veroverde zich in een tijd van ja, nee en amen een plek in een gesetteld windhondroedel en de mensen van dit roedel stonden iedere dag weer versteld over de afkijkvaardigheden van dit kleine meisje met-de-grote-oren. Ze leerde van alles: spelen, luisteren, in bed slapen, vreemde mensen ontmoeten, autorijden, iets lekkers stelen maar ze leerde vooral dat het leven leuk is. En zoals het zo vaak gaat: op een goede dag ging de telefoon: precies de juiste mensen!

Inmiddels woont Noortje, zoals ze nu heet, al een poosje op haar nieuwe adres. Ze deelt haar mensen met een oude whippet, die een enorme opkikker heeft gekregen van haar nieuwe vriendin. Toen wij kortgeleden een bezoekje aan Noortje brachten, was ze uitzinnig van vreugde ons te zien, maar toen het moment van afscheid nemen kwam, ging ze demonstratief op de bank zitten. Alsof ze zeggen wilde: énig om jullie weer te zien, maar denk maar niet dat ik hier wegga. Nou, dat hoeft ook niet! Heel veel geluk, Noortje, het leven is inderdaad leuk!

Fernanda

Fernanda hadden we eerst een tijdje op de site zonder foto, omdat de eigenaar dat liever niet had. Maar ja, het liep niet direct storm met mensen die deze werkelijk perfecte galgodame wilden leren kennen. Dus publiceerden we na een tijdje toch maar een foto. En ziedaar: er meldde zich een jong stel dat wel interesse had. We belden wat met elkaar en op een dag dat het van 's morgens tot 's avonds goot van de regen gingen we ter kennismaking gezamenlijk wandelen. Melanie en Quinten bleken haast nog jonger dan ze aan de telefoon al klonken. Maar daar stond tegenover dat ze wel heel erg goed hadden nagedacht over hoe de komst van een hond hun leven zou veranderen. En omdat je nou eenmaal eens met een windhond moet beginnen, gingen we ervoor! We hebben zelden zo'n gedegen voorbereiding bij nieuwe eigenaren gezien: alles werd tot in de puntjes voorbereid, van een overzicht van alle losloopgebieden in hun omgeving tot aan een lijst van dierenspeciaalzaken waar je bepaald voer kunt kopen tot aan het opzetten van een vangnet voor het geval iemand anders een keertje op de hond zou moeten passen.

Nadat ook alles met vorige eigenaar was doorgenomen was dan eindelijk de grote dag daar: Fernanda werd opgehaald. Christa had het niet makkelijk met het afscheid en de nieuwe eigenaren, die natuurlijk erg blij waren met hun hond, hadden het op hun beurt moeilijk met de tranen van de oude eigenaar.

Het is echt waar: je hond afstaan doe je niet zomaar! Het komt wel eens voor dat iemand zonder met zijn oogleden te knipperen zijn hond afstaat, maar dat is echt een uitzondering.

Met Fernanda gaat alles uit de kunst; zij heeft nu het rijk alleen en wordt met alle zorgen en liefde omringd die ze zich kan wensen. Aan haar nu de taak om haar mensen de kneepjes van het windhondouderschap bij te brengen. Het begin is er, want Melanie belde ons na en paar dagen op en zei: "Het leven met z'n drietjes is zo gezellig!" Nou, als dat geen goed begin is?

Quinn

Soms lopen dingen heel anders dan je denkt. Toen Quinn haar intrede bij ons deed, dachten we, nou, daar hebben we binnen de kortste keren een goed huis voor. Per slot van rekening was Quinn een zeer fraai uitgevallen windhondmix, jong, energiek en zeer vriendelijk. We brachten haar eerst "even" onder bij een opvangmoeder, die haar van alles bijbracht, onder andere nuttige basiscommando's als "zit" en "blijf". Het bijbrengen van wat zelfbeheersing verliep wat minder voorspoedig en Quinn had, op haar manier, een dolle tijd. Maar denk maar niet dat iemand zich meldde voor deze schoonheid. Nu is de ervaring dat geduld een schone zaak is en dat je gewoon netjes moet wachten. En dat gold nu natuurlijk ook. Op een ochtend belde er een aardige meneer. Zijn hond was twee weken eerder overleden en hij was op zoek naar een opvolger. Hij vertelde van alles, over zijn hond, over zijn omstandigheden en over zijn eventuele verwachtingen van een nieuwe hond. Die waren overigens heel bescheiden: gewoon een aardige hond die zin had in wandelen, fietsen en zo. Dat leek toch op het lijf van Quinn geschreven! Dus maakten we, gelijk voor de volgende dag, een wandelafspraak. Oele slaagde erin een windhondvriendin voor het vervoer te strikken en zo gingen we, Voordewindhond, opvangmoeder, nieuwe eigenaar en chauffeur wandelen op de hei. Na ongeveer 100 meter had Oele zijn beslissing al genomen, maar ja, als je nou toch zo'n eind bent komen rijden, dan kun je maar beter ook een behoorlijke wandeling maken. En dus liepen we dapper door. Het ego van de opvangmoeder kreeg een klein deukje toen Quinn zonder zich een ogenblik te bedenken meeging met Oele. Hup, in de auto, deur dicht, rijden maar!

Quinn is inderdaad precies wat Oele van zijn nieuwe hond verwacht had. Er wordt wat afgelopen en gefietst. En Quinn vindt het allemaal prachtig! We wensen Quinn en Oele veel plezier samen!

O ja, maakt u zich geen zorgen over de opvangmoeder: die is allang weer uitgedeukt en verheugt zich over het geluk dat Quinn heeft gevonden.

Marek

Met Marek, onze Taigan, gaat het niet goed. Toen hij bij ons kwam, in november van het vorig jaar, was hij nou niet direct de meest eenvoudige windhond. Op zijn eerste opvangplek had hij met de daar aanwezige reu behoorlijke problemen en zelfs met de castraten ging hij op de vuist zodra er -wellicht- eten in het spel was. En zo verhuisde hij naar een andere opvangplek, waar alleen een teefje was. Daar boekte hij echt geweldige voortgang. Niet dat hij nou direct een grote reuenvriend werd, maar verder leek hij milder in zijn gedrag te worden, en vooral meer "hond". Hij ontdekte de geneugten van het zwemmen en van het spelletje "ik kan heel goed loslopen, maar dat weer aanlijnen, dat snap ik gewoon niet".

En toch klopte er iets niet. Hij leek veel ouder dan zijn vier jaar en hij ging steeds slechter bewegen. Marek werd bij de dierenarts voorgesteld en de berichten zijn niet fijn. Marek lijdt aan mysositis, een auto-immuunziekte, die langzaam maar zeker zijn spieren aantast. De vooruitzichten zijn niet goed. Marek heeft een hoge dosering prednisolon gekregen, maar de bijwerking daarvan, een permanente, razende honger, maakt zijn leven en dat van de aanwezige teef, zeer onaangenaam.

Het is nog even afwachten hoe zijn toestand zich ontwikkelt. In ieder geval is Marek uit de herplaatsing. Hij mag gewoon lekker op zijn opvangplek blijven. Wij houden u op de hoogte van het verdere verloop.

Dalí

Dali kwam na een jaartje in een gezin gewoond te hebben terug bij Voordewindhond. Hij had zich ontpopt als een overijverige bewaker en het werd zo langzaam voor bezoekers een beetje moeilijk om zich zonder venijnig hapje in de bil door het huis van Dali te bewegen. Omdat het gezin nog kleine kinderen, met veel vriendjes en vriendinnetjes hadden, werd de situatie erg moeilijk.

We ontfermden ons ten tweeden male over deze beeldschone galgo. Gelukkig hoefde hij niet al te lang te wachten op zijn nieuwe ouders. Dali deelt zijn nieuwe mensen met een gezellige teef, die erg verdrietig was onder het overlijden van haar roedelgenoot. Voor haar is Dali een prima makker. Dali maakt dagelijks lange wandelingen en loopt ook geregeld los. En of de duvel ermee speelt: uitgerekend de eerste keer dat hij los was, in een gebied waar in geen jaren een haas gezien is,danst er voor zijn neus een levensgrote haas over de weg. Dat was te veel gevraagd: Dali ging er als een speer achteraan en zijn mensen konden hem slechts de allergrootste moeite weer vangen. Als rasechte windhondmensen vonden zij dat echter geen reden om hem nooit meer los te laten. Oefening baart kunst, nietwaar?

Dali, we wensen je veel geluk in je nieuwe huis. Doe je best! En niet zoveel waken. Dat doen je mensen zelf wel.

Vladya

Vladya, die eigenlijk Borya heet, was een pechvogel. Met de nadruk op wàs, want inmiddels gaat het hem voortreffelijk. Zijn eerste eigenaar hield hem grotendeels in een schuur en bekommerde zich niet of nauwelijks om hem. Gelukkig haalde een vriendelijke mevrouw hem uit zijn benarde positie en nam hem mee naar huis. Maar ja, zo'n Barsoi is nou niet direct een klein, handzaam hondje. En bovendien had mevrouw nog een kortpotige hond. Het samen uitlaten van deze twee uitersten was geen pretje. En zo gingen we gezamenlijk op zoek naar een nieuw huis voor Borya. Het duurde niet heel erg lang totdat de juiste mens zich meldde: veel tijd en veel ervaring. Er werd een ontmoeting georganiseerd en Borya stapte met het grootste gemak in de auto, op weg naar een nieuw leven. Thuis aangekomen bleken er nog twee windhonden op hem te wachten, die in eerste instantie wel vonden dat hij erreg groot was. Maar zij zijn inmiddels aan hem gewend.

We konden Borya tijdens een van de wandelingen in juli in levenden lijve zien. Hij genoot, van de ruimte, van de andere honden, van de vrijheid. Borya, veel plezier en we hopen je nog vaak te zien!

Saffy

Meestal is het afgeven van een hond toch een moeilijke zaak en zeker niet iets dat mensen makkelijk of lichtzinnig doen. Maar een enkel keer zit er iemand tussen die kennelijk geen enkele moeite heeft met het afstaan van zijn hond. We kunnen eigenlijk wel zeggen dat de mensen van Saffy haar hebben weggedaan, zo ongeveer als een paar schoenen dat je toch niet meer draagt.

Eerlijk gebiedt te zeggen dat zich voor Saffy niemand meldde. Dat was ook niet te verwachten, want niemand wist nog van het bestaan van deze hond af. Nu wilde het toeval -of is dat nou juist ieets dat helemaal niet bestaat? - dat wij een paar weken eerder Spip, een ongelooflijk klein, mager maar megagezellig whippetmannetje aan Brendan en Henk hadden bemiddeld. En soms moet je als bemiddelaar het heft even in eigen hand nemen en niet wachten tot iemand iets vraagt, maar gewoon zelf bellen en zeggen, goh, wij hebben een whippet in de bemiddeling waarvan we denken dat zij prima bij jullie Spip past. Opzet geslaagd, een nieuwe trip naar België werd gepland en voordat we een halve wandeling achter de rug hadden was het besluit al gevallen. Saffy gaat mee.

Ook Spip en Saffy zijn bezoekers van de wandelingen in Kootwijk en het is een vreugde te zien hoe deze twee whippets onder leiding van Henk en Brendan in korte tijd op elkaar zijn ingespeeld. Goed gedaan, mannen!

Becky

Voordewindhond herplaatst -dat doet de naam al vermoeden- windhonden. Mooie, lelijke, jonge, oude, met stamboom, zonder stamboom, raszuivere of mixen, het maakt niet uit, als de hond maar op een windhond lijkt. Zo werd ons gevraagd een nieuw huis te zoeken voor Becky, een whippetmix. Het verhaal was echt treurig en we waren ervan overtuigd dat we snel moesten handelen. Meestal, om niet niet te zeggen altijd, vragen we van te voren om een foto. U zou verbaasd zijn te horen wat sommige mensen onder een windhond verstaan. En het is natuurlijk niet zo dat wij voor een niet-windhond ons niet in willen zetten. Maar wij "doen" nu eenmaal windhonden en de mensen die bij ons naar een hond zoeken willen nu eenmaal een windhond. Het is dus niet "erg" als een windhond niet raszuiver is, maar hij moet wel op een windhond lijken! De schok was dan ook nogal groot toen we Becky met eigen ogen aanschouwden. Misschien dat haar betovergrootvader een whippetmix geweest was, maar daar hield het dan wel mee op. Maar ja, we konden haar ook niet laten waar ze was. En zo kwam ze toch bij ons. Becky was trouwens een schattig hondje, lief, makkelijk, aanhalig. Alleen niet windhond "genoeg".

Maar ziedaar, na een poosje kwam de redding in de vorm van een oudere dame, die haar huis net verloren had en een beetje verloren thuis zat. Viviana ging met Becky "koffie drinken" bij deze oudere dame en, u voelt vast al nattigheid, Becky maakte het zich gemakkelijk op de bank en verder was alles wel duidelijk... Veel geluk Becky! Je hebt het verdiend.

Mickey

Mickey is een hond die een nieuw huis vond zonder dat hij op de site hoefde te worden voorgesteld. Er hadden zich namelijk bijzonder aardige mensen uit België bij ons gemeld die heel graag een whippet wilden hebben. Omdat we op dat moment geen whippets hadden die nog op een plek wachtten, spraken we af dat we contact met deze mensen zouden opnemen zodra daar verandering in kwam. Na een paar weken was dat het geval.

Mickey zou hun eerste whippet, of sterker nog, hun eerste hond worden en Ann en Dirk waren dan ook zeer zorgvuldig. Eerste reisden ze naar het hoge Nederlandse noorden af om kennis met Mickey te maken. Dat liep voorspoedig en Mickey leek ook wel teleurgesteld dat ze zonder hem weer weggingen. Maar, zo spraken zij af, er moest nog iets aan het huisworden gedaan, er moesten nog spulletjes voor Mickey gekocht worden en alles moest eerst piekfijn in orde voor de "rode man". Na twee wekenwas alles klaar en reden ze weer naar het noorden om Mickey op te halen. Mickey heeft zich met de snelheid van een whippet een vaste plek in het hart van zijn mensen veroverd, die ons schreven dat het leek alsof hij altijd al bij hen gewoond had.

Nu moet Mickey nog even een paar dingetjes leren, zoals dat het niet nodig is zijn vrouwtje om te trekken wanneer hij ergens een kat ontwaart en dat de nieuwe dag niet om 5 uur begint, maar minstens twee uur later. Gelukkig is Mickey een slimme vogel en hij zal het allemaal best leren!

Spip

Spip had eerst even veel pech, in de zin dat zijn mensen zich verkeken hadden op de hoeveelheid tijd en energie die in het hebben van een whippet gaat zitten, maar daarna had hij echt enorm geluk! Hij werd door een van onze vrienden in België bij zijn mensen opgehaald en bracht slechts een kleine week op een opvangplek door. Toen meldden zich twee bijzonder aardige mannen, die na een op zich goedgelukt uitstapje naar een Jack Russel, toch besloten hadden terug te keren naar hun eerste liefde: de windhond. Al tijdens de kennismakingswandeling met Spip viel de beslissing: die mag mee naar huis. Het feit dat Spip als net 8 maanden oude dreumes nog niet zo veel van de wereld wist hinderde niet. De berichten zijn allemaal bijzonder positief; Spip ontwikkelt zich razendsnel, loopt al aardig los -in gebieden waar dat kan, uiteraard, en blijkt, klein als hij is, toch uitstekende met allerhande andere honden op te kunnen schieten. Spip, Henk en Brendan: nog heel veel gelukkige jaren met elkaar!

Boris en Vladimir

Deze mannen stonden erg lang op onze site. Een van de redenen was waarschijnlijk toch dat we beide heren samen wilden herplaatsen. De Engelse organisatie van wie wij de honden hadden overgenomen hadden ons dat namelijk op het hart gedrukt. Maar naarmate de opvangouders deze honden beter leerden kennen, bleek dat het misschien juist wel erg goed zou zijn om ze uit elkaar te halen. De een was namelijk net een graadje minder bang dan de ander, waardoor een soort "neurose à deux" ontstaan was.

Enfin, halverwege april vonden we een aardige mevrouw die in eerste instantie het wel zielig vond de mannen uit elkaar te halen, maar toch snel ervan te overtuigen was dat het misschien wel beter was. Tijdens de kennismakingswandeling, die niet van logistieke problemen gespeend was , kwamen we tot de conclusie dat Boris, de bangste van het stel, het meest behoefte had aan een eigen plek. Voordat het echter zover was, werd hij nog door de dierenarts gezien, die na een aantal tests en een zeer degelijk onderzoek tot de conclusie kwam dat Boris kerngezond was. Zijn bloed liet alleen meer rode bloedlichaampjes zien dan een 'normale'' hond. Als u bij de Gedragdag was, dan weet u dat dat volstrekt normaal is.

Het was even wennen voor Boris, die nu door het leven gaat als Lisa, allemaal nieuwe dingen, nieuwe mensen, nieuwe omgeving, alles even griezelig... maar na een dikke week belde de nieuwe barsoimoeder op en vertelde dat hij was opgestaan, voor haar was gaan staan en gekwispeld had. Nou, vanaf dat moment was de kou van de lucht. Lisa loopt inmiddels los op het strand en al die griezelige nieuwe dingen worden langzamerhand ietsje minder griezelig. Als u in zijn ogen kijkt, dan weet u dat het goed met hem gaat!

Vladimir bleef nog ietsje langer op zijn opvangplek. Tot onze verrassing bleek, dat hij zijn broer in het geheel niet miste. In tegendeel. Hij liep vrolijk rond en sloot direct vriendschap met een Deense dog.

Maar ook voor Vladmir braken betere tijden aan. Iemand die al een hele poos geleden zijn oog had laten vallen op de barsoimannen maar steeds niet belde omdat hij echt geen plek voor twee Russen had, trok toch de stoute schoenen aan. Toen bleek dat Boris alleen geplaatst was en Vladimir nog een huis zocht, werd snel een afspraak gemaakt. Vladimir ging gewillig mee wandelen en na een kwartiertje was al duidelijk dat hij mee naar huis mocht. Zo geschiedde en binnen drie dagen belde de eigenaar op: die geef ik niet meer terug. Vladimir, die nu Zoran heet, bleek inderdaad wat toeschietelijker en minder bang dan zijn broer, want hij zocht eigenlijk al vanaf het eerste begin contact met zijn nieuwe mens.

Mannen, ik hoop dat de tweede helft van jullie leven gelukkig zal zijn! Aan jullie mensen zal het niet liggen.

Kermit

Kermit stond heel lang op onze site. Maar dat was niet omdat wij geen geschikte mensen voor hem konden vinden; die hadden we in februari al. De reden voor zijn lange aanwezigheid bij windtegen lag in het feit dat Kermit in het geheel niet zindelijk was. Aangezien dat van te voren niet bekend was, was het, voorzichtig uitgedrukt, een beetje een shock voor de nieuwe eigenaar. Maar ja, Kermit was verder , zoals een whippet betaamt, een erg leuke, gezellige en vriendelijke hond, die bovendien ook nog heel goed op kon schieten met de al aanwezige whippet. De nieuwe eigenaar nam voortvarend het zindelijkmaken ter hand, maar Kermit bleek wel een beetje erg leerresistent te zijn. Het duurde dan ook een hele tijd voordat er enige verbetering zichtbaar werd. Maar nu is het dan zover: helemaal zindelijk is hij nog steeds niet, maar Kermit is niet meer weg te denken uit het leven van de nieuwe eigenaar. Kermit heeft zijn plaats dus gevonden.

Kom op, Joep (dat is zijn nieuwe naam), doe je best, plassen doe je als whippet gewoon buiten! Poepen trouwens ook! En aangezien je dat nu wel gesnapt hebt, moet het met het plassen toch ook goedkomen.

Remio

Remio? Nooit van gehoord. Dat klopt; Remio was koud bij ons binnen, of haar nieuwe familie diende zich al aan. Zij woont nu in België en is 'enig hond'. De vorige eigenaren dachten dat Remio's bij tijd en wijle onaangepaste gedrag voortkwam uit een soort jaloezie ten opzichte van de andere twee honden. Dat leek ons een redelijke verklaring en daarom bemiddelden wij Remio aan mensen die verder geen hond hebben. En ziedaar: van het ongewenste gedrag is geen spoor meer te bekennen.

Remio is opgebloeid, loopt niet alleen keurig aan de lijn maar kan ook zonder enig probleem worden afgelijnd en, heel belangrijk, kan nu prima met soortgenoten opschieten -als ze maar niet bij haar komen wonen.... Kortom: voor Remio is de wereld weer helemaal in orde!

Rosie

En nog eentje die haar nieuwe mensen al had voordat wij een tekst geschreven hadden, foto's ingezameld en dat op de site hadden kunnen plaatsen. Rosie was nog maar net op haar opvangplek aangekomen of er kwam een gezellige familie op bezoek, die zich eens wilde oriënteren op een hond. Ze waren eigenlijk zover dat er plek voor een niet al te grote hond was. Van huis uit had de moeder van het gezin ervaring met greyhounds en whippets en tja, toen gebeurde het. Daar kwam Rosie aangestapt. Zij liet wel heel duidelijk merken dat dit haar mensen waren en dat er helemaal niet erg veel langer nagedacht moest worden over of het een whippet of iets anders worden moest. Hier ben ik, hier zijn jullie dus wat houdt ons tegen? De vonk sprong over en binnen de kortste keren zat Rosie op de achterbank van de auto. Deuren dicht en gas geven! Wij wensen Rosie heel veel plezier in haar nieuwe gezin, alhoewel: wat heet nieuw? Al na drie weken merkten de mensen op dat het wel leek of Rosie altijd al in hun gezin gewoond had.

Lady

De bemiddeling van Lady verliep enigszins verrassend. De moeder van de mensen die Rosie genomen hadden kwam natuurlijk onmiddellijk, in gezelschap van haar stokoude greyhound, naar de nieuwe 'kleinhond' kijken. In geuren en kleuren werd de ontmoeting met Rosie op de opvangplek uit de doeken gedaan en daarbij werd ook verteld dat er nog een whippet op een nieuw huis wachtte. En net zo'n schatje als Rosie. En bloed kruipt toch waar het niet gaan kan... De oude greyhound had heel erg goed op de nieuwe aanwinst gereageerd en zo langzaam vatte de idee post dat dat andere whippetje misschien wel iets voor de moeder zou kunnen zijn. Er werd dus een nieuwe afspraak gemaakt en de rest is geschiedenis. Na een korte kennismaking ging Lady mee naar huis. Er is een prima band ontstaan tussen mens en hond, maar ook tussen de greyhound en Lady en als ook nog Rosie in de buurt is, tja, dan is het feest compleet!

Charlie

Ook nooit van gehoord? Klopt. Charlie is een bejaarde saluki, die door ziekte van zijn baas zijn huis verloor. Soms blijkt het heel erg moeilijk om een oudere hond te herplaatsen, maar soms ook weer helemaal niet. In dit geval hadden we eigenlijk direct al een geschikte familie gevonden. Ze hadden altijd twee saluki's tegelijkertijd, maar onlangs was een salukireu overleden. Daardoor was er ruimte voor een nieuwe herplaatser. En dat Charlie oud was, ach, daar zaten ze niet mee. Hij had een huis nodig en zij konden een huis bieden.

Er werd een ontmoeting gearrangeerd en na een wel zeer enerverende reis, waarbij het navigatiesysteem het danig af liet weten, vond dan toch de kennismaking tussen mensen en honden plaats. Het zou te ver gaan om te zeggen dat de salukiheren elkaar in de poten vielen, maar ze vlogen elkaar ook niet aan. En na een uitgebreide wandeling en een lang en emotioneel gesprek -een hond afgeven is echt niet zo makkelijk als mensen wel denken!- ging Charlie mee naar Duitsland. Na wat aanpassingsprobleempjes, is de kou inmiddels van de lucht en kunnen de heren Saluki het prima met elkaar vinden. Charlie is in een omgeving terecht gekomen waar voortdurend interessante dingen gebeuren. Er zijn paarden en schapen en hij gaat heel veel en lang wandelen, zonder riem wel te verstaan! We hopen dat Charlie nog een paar leuke jaren heeft.

Bandit

Bandit leek , toen hij bij zijn opvangouders kwam, een ongelooflijk stoere bink, die zich de kaas niet van het brood liet eten. We dachten zelfs, op basis van zijn gedrag, dat er een fikse scheut terrierbloed in zou zitten -niet geheel onwaarschijnlijk bij whippets, beweren al dan niet kwade tongen. Maar naar verloop van tijd veranderde zijn gedrag en bleek hij helemaal niet zo stoer te zijn als hij zich had voorgedaan.
Halverwege maart kwamen de juiste mensen voor Bandit. De overdracht zelf liep door oponthoud en verdwaalde Duitsers nog bijna mis, maar uiteindelijk kwam alles toch op zijn pootjes terecht. Bandit leeft nu als Puck -en prima naam voor een ex-bandiet- als koning in een dorp vlak bij zee. Daar gaat hij dan ook met enorm enthousiasme elke dag heen. Puck, we wensen jou en je mensen veel geluk met elkaar!

Frodo

Toen Frodo op een koude zaterdagavond in januari bij zijn opvangmoeder belandde, wisten we nog niet dat hij op het punt stond ziek te worden. Drie bezoeken aan de dierenarts, een boel medicijnen en vooral heel veel geduld en zorgzaamheid van de opvangmoeder kwamen eraan te pas voordat Frodo gezond genoeg was om naar zij nieuwe eigenaar te gaan. Merkwaardigerwijze meldden zich maar heel weinig mensen voor hem. Maar aangezien hij eerst toch te ziek was om te verhuizen maakten we ons niet al te druk. En ziedaar, tegen de tijd dat het Frodo weer goed ging, kwam het juiste telefoontje. De eigenaresse van twee Ierse Wolfshonden had grote belangstelling voor een speelkameraad voor de jongste Ier. Die doet niets liever dan rennen en spelen; dit in tegenstelling tot de oudste Ier die dat soort gedoe volstrekt overbodig vindt.
En zo ging Frodo op een vrijdagmiddag mee naar Duitsland, waar we in de buurt van Heidelberg hadden afgesproken met de nieuwe moeder van Frodo. Liefde op het eerste gezicht, niet alleen tussen Frodo en Petra, maar ook tussen de meegekomen Ier en Frodo, en eenmaal thuisgekomen ook tussen Frodo en de rest van het gezin van Petra, en zelfs tussen de oude Ier en Frodo! Frodo heeft ook vrienden gemaakt in het dorp en wanneer hij tijdens de morgenwandelingen de jongste Ier heeft uitgeput en die geen stap meer wil verzetten, dan gaat Frodo nog uitgebreid rennen met een dorpsgenoot. Soms moet hij die escapades dan met een douche bekopen, want de heren stuiven over de akkers en landerijen en komen onherkenbaar bemodderd terug.
Frodo, ook namens Yvonne, die jou de moeilijkste, maar ook de liefste opvanghond vond , het ga je goed!

Versace

Versace was een afghaan die, zoals wel vaker voorkomt, van een ene ongeschikte eigenaar naar de andere ging en bij iedere nieuwe plek nog wat meer stoute dingen ontwikkelde. Maar het woord waar het hier om draait is 'was'. Want voor Versace is het tij gekeerd. Door interventie van zijn fokker belandde hij bij Voordewindhond. Twee erg aardige mensen waren in hem geïnteresseerd en op een mooie zaterdag gingen we gezamenlijk naar de opvangplek. Daar bleek dat Versace, int tegenstelling tot wat de vorige eigenaar had verteld, een enigszins heftige reactie jegens katten vertoonde. Of laten we maar gewoon de waarheid schrijven: bij de aanblik van een voorbij wandelende kat strotte hij zichzelf bijna van opwinding! En de nieuwe mensen hadden twee katten. Maar ja, aan de andere kant was het weer zo'n gevalletje van 'hond ziet mens en de rest is geschiedenis'. Na een wandeling in de buurt zaten we tijdens de koffie te delibereren of het nou wel of niet wijs was om het te gaan proberen. Alle voors en tegens passeerden de revue en verhalen van andere notoire kattenhaters, al dan niet hervormd, werden opgehaald. Alleen Versace hoefde niet verder te denken: hij ging heus wel mee. Na een tijdje ging hij zelf demonstratief liggen slapen.

Versace werd omgedoopt tot Cherokee, voor een afghaan een misschien wat ongebruikelijke naam, maar hijzelf vindt het wel een toffe naam -soms. Cherokee heeft nog veel te doen, want zijn nieuwe mensen hebben wel ervaring met Ierse wolfshonden , maar niet met afghanen. Dat betekent voor de afghaan in kwestie meestal dat hij nogal wat werk heeft aan het dresseren van zijn mensen. Maar er zijn natuurlijk grenzen en afghanen moeten ook gewoon een paar dingetjes leren, zoals 'van de kat blijf je af'. Dat loopt nu, dankzij de plantenspuit en afleidingstaktieken eigenlijk redelijk en wij gaan er vanuit dat Cherokee binnenkort echt begrepen zal hebben, dat de kat ook recht van leven heeft. Gelukkig lijkt hij wel een slimme vogel te zijn, dus de vooruitzichten zijn goed. Doe je best, joh!

Emily

Emily raakte haar huis kwijt omdat haar eigenaren ziek waren en zij niet meer goed voor Emily konden zorgen. Emily bracht korte tijd bij een van onze opvanggezinnen door en knapte door de goede verzorging, waaronder een hoognodige badderbeurt, prima eten en veel beweging zienderogen op. Een goede bekende van Voordewindhond zocht, nogal dringend, een teefje ter opvrolijking van zijn salukireu. Die zat na het overlijden van zijn jarenlange vriend een beetje zielig voor zich uit te staren en wilde eigenlijk niets meer. De keus viel op Emily en dankzij de medewerking van de opvangouders, Franz, onze Duitse medewerker, en de nieuwe eigenaar, kon Emily na eerst een wandeling in Kootwijk te hebben genoten 's avonds al haar intrek in haar nieuwe huis nemen. De salukireu wierp één blik op haar en was verkocht. Vergeten is zijn verdriet en zijn nieuwe motto lijkt te zijn 'lang leve Emily en de lol'. Wat wel bijzonder is aan Emily is dat voorheen zij grotendeels, zo niet uitsluitend, in een kennel werd gehouden. Je zou denken dat je daar als hond weinig gelegenheid hebt je opleiding tot dief te doen. Toch is Emily een eersteklas dievegge, die in een tijd van ja, nee en amen het aanrecht van alle eetbare dingen heeft ontdaan en zelfs al de inhoud van het vogelhuisje heeft weten te verorberen! Haar nieuwe mensen zijn maar vast begonnen alles achter slot en grendel of in ieder geval hoog op te bergen. Veel geluk, Emily. Maar gun de vogels ook wat!

Argisto

Argisto werd door zijn fokker teruggenomen, of liever gezegd: teruggehaald. Hij werd van zijn vervilte vacht ontdaan en de gedachte was dat hij verder bij zijn fokker zou blijven. Maar na verloop van tijd bleek toch dat het voor Argisto beter zou zijn als hij 'uit huis geplaatst werd'. En dus gingen wij op zoek naar de passende plek voor deze geschoren, maar fraaie reu. Het duurde even, maar toen belde er iemand uit Zwitserland -zo'n meertalige site werkt toch wel... Na een paar goede gesprekken werd het contact tussen de kandidaat-eigenaar en de fokker gelegd, die net als wij van mening was dat deze mensen precies de juist waren voor Argisto. Wij hadden ons al voorbereid op een ingewikkelde reis in etappes, met verschillende chauffeurs, maar dat bleek niet nodig. De fokker van Argisto stapte zelf in de auto en leverde hem persoonlijk op zijn nieuwe adres af. De eerste berichten zijn positief, zij het dat Argisto het geen goed idee vindt wanneer zijn nieuwe vrouw, die hij kennelijk aanbidt, even buiten zijn gezichtsveld is. Dan neemt hij wat afghanenmaatregelen om zijn misnoegen kenbaar te maken. Dus aan zijn gedrag binnenshuis wordt nog een beetje gewerkt. Kom op, Argisto, een beetje meewerken en ga er nou maar vanuit dat Béatrice heus weer terugkomt!

Luna

Luna kwam bij ons omdat haar mensen te veel weg waren om zich nog goed voor haar te kunnen zorgen. We namen haar in opvang en tot onze grote verrassing meldde zich al heel snel een zeer geschikte kandidaat voor Luna: een ouder echtpaar die na het overlijden van hun laatste windhond hondloos door het leven gingen. Het kostte enige echtelijke discussie over de vraag op je op een bepaalde leeftijd nog wel weer aan een hond moet beginnen, maar uiteindelijk zag meneer toch in dat het leven zonder hond eigenlijk niet zo leuk is als het leven met een hond. En Luna, nou ja, die was toch al bijna elf, dus dat paste eigenlijk prima. En dus gingen de mensen kennismaken met de hond. Whippets zijn inderdaad slimme vogels, want al bij het kennismakingsbezoek sprong Luna op schoot bij... meneer. Tja, wie is daar nou niet tegen bestand? 's Avonds belde mevrouw: ja, de reis terug was prima verlopen, en nu lagen Luna en haar man samen te slapen op de bank. Alles voor de bakker! Wij wensen Luna, Alida en Wim nog een paar heel gezellige jaren!

Abu en Sharim

Deze twee gecastreerde saluki's verloren hun huis omdat hun baas overleed. De baas had aan zijn kinderen voor zijn overlijden laten weten dat de honden samen geplaatst moesten worden. Aangezien we er vanuit gaan dat de eigenaar het best kan beoordelen of zijn of haar honden erg aan elkaar hangen, gingen we op zoek naar een gemeenschappelijke plek. Dat valt, zeker bij grotere honden, niet altijd mee en de mannen stonden dan ook lang op de site. Maar uiteindelijk komt dan toch precies de juiste mens en ook in dit geval was dat zo. Er waren zelfs twee nieuwe eigenaren ''van gelijk gebleken geschiktheid'. Maar omdat de eerste nog een paar weken met vakantie ging en van mening was dat de honden nu toch echt zo snel mogelijk naar een eigen huis moesten, maakte zij plaats voor de volgende kandidaat. De honden werden opgehaald en eerst bij de dierenarts voorgesteld, omdat de halve Fortekor die een van beide honden kreeg misschien toch niet helemaal voldoende was. En helaas bleek het hartprobleem ernstiger te zijn dan gedacht. Gelukkig laat de nieuwe eigenaar zich daardoor niet uit het veld slaan. Petje af! Abu en Sharim hebben zich prima aangepast aan hun nieuwe leefomgeving en zijn ook de dikste maten met de al aanwezige viervoeter. Een van hun hobbies is televisiekijken. Voetbalwedstrijden, natuurfilms, documentaire, soaps, het maakt niet uit. Lekker gezellig samen op de bank, een avondje buizen. Veel plezier en geluk op jullie oude dag!

George en Mikey

Deze beide mannen stonden wel heel erg lang op onze site, maar nu kunnen we dan toch berichten dat ze onderdak zijn. En niet zomaar onderdak, maar ze zijn bij mensen die ook echt voor deze knapen gaan. Een en ander verliep niet helemaal zonder slag of stoot. George en Mikey zijn in huis namelijk de grootst mogelijke schatten, waar je wel van moet houden, maar met sommige andere reuen die zij zo op straat tegenkomen wil het niet zo boteren. En dan zijn twee op elkaar ingespeelde whippets natuurlijk niet voor de poes. Omdat het hier naar alle waarschijnlijkheid toch om aangeleerd gedrag gaat, is de kans heel groot dat dat gedrag ook wel weer omgebogen kan worden naar gewenst gedrag. Bovendien zijn whippets over het algemeen wel slimme vogels, dus met geduld en beleid zullen de problemen die zich nu nog voordoen wel opgelost kunnen worden. George, Mikey, Wim en Anka: zet hem op! Het komt vast goed!

Jay

Jay hoefde niet voorgesteld te worden op de site. Wij waren namelijk al sinds eind vorig jaar in contact met een Belgische familie, die heel graag een Afghaanse windhond wilde hebben. In tegenstelling tot velen, die wanneer zij op maandag bellen toch uiterlijk woensdagavond een hond willen hebben, was deze familie zeer zorgvuldig in de voorbereiding. Ze lazen van alles en nog wat over het ras en ze gingen zelfs op bezoek bij een landgenoot die een Afghaanse windhond van ons heeft om zich te laten voorlichten over vachtverzorging en wat er allemaal zo bij het houden van een Afghaan komt kijken. Toen Jay op het pad van Voordewindhond kwam, viel dat zo'n beetje samen met de beslissing van de familie een Afghaanse windhond te willen adopteren. Er waren al twee gecastreerde greyhoundteven en de voorkeur ging uit naar een reu. Er werd een kennismakingsbezoek geregeld, dat door alle partijen als heel prettig werd ervaren en dus reisde Jay af naar Belgi‘. Wie echter gedacht had dat de greyhounds zich verrukt op deze harige, schone jongeling zouden storten, die had het mis. Daar moesten zij niets van hebben! En toen hij ook nog rap op hun stoel klom en met hun speeltjes wilde spelen, waren de rapen gaar. Maar de nieuwe familie van Jay lieten zich niet van het pad duwen en toen wij vorige week eens voorzichtig vroegen of Jay mocht blijven kwam er wel een heel duidelijk antwoord:

JAY MOET BLIJVEN!!!!! Hij zit in ons hart en het is een schat van een beest! Voor al de probleempjes die zich nu nog aandienen, wordt een oplossing gezocht, net zoals bij de greyhounddames en onze kinderen. Want ook zij zijn niet altijd braaf en zij mogen ook blijven.

Is dat een duidelijk antwoord of niet? Je hebt echt een lot uit de loterij, Jay! En een beetje voorzichtig met de opvoeding van je mensen, hoor!

Timon

Timon belandde met een huisgenoot bij Voordewindhond, omdat zijn eigenaar ernstig ziek was. Tijdens de paar weekjes opvang was zijn opvangouders al opgevallen dat Timon een tikje jaloers was en graag veel aandacht wilde hebben. Vooral op schoot hangen en geknuffeld worden waren Timon's grootste hobby's. Onze gedachten gingen dus uit naar mensen zonder verdere honden -en beslist geen katten. En jawel, na een poosje meldde zich precies de juiste mensen voor Timon: geen andere dieren, veel tijd en veel ervaring. Timon gaat nu als Koning Luca door het leven en heeft al enige harten in zijn directe omgeving weten te veroveren. Wel berichten zijn nieuwe ouders dat hij niet alleen niet zo'n liefhebber van katten is, maar zelfs een fotografisch geheugen voor katten blijkt te hebben. Hij weet precies waar de buurtkatten wonen en waar zij zich zouden kunnen bevinden. Dat is natuurlijk een beetje jammer, maar ja, als je dat nou maar weet als nieuwe eigenaar, dan kun je je daarop instellen. Luca, veel geluk! En niet zoveel katten fotograferen...

Gaston

De missie om voor Gaston nieuwe mensen te vinden is met succes afgerond. Sterker nog: het was een herplaatsing uit het modellenboek! Nadat Gaston een paar weekjes bij een van onze opvanggezinnen had vertoefd, meldde zich de droomplek voor hem: een ouder echtpaar, met windhondervaring, alle tijd in de wereld, geen andere dieren en bovendien ook nog sportieve mensen. Na enig oponthoud door een nieuw kleinkind dat ouders en grootouders drie weken in spanning liet voordat hij ter wereld kwam, was het op een van de laatste dagen van januari dan toch eindelijk zover: de ontmoeting vond plaats.

Hij had de hele middag al wat heen en weer gedrenteld, kennelijk in de veronderstelling dat er 'iets' ging gebeuren. En dat was zo. Hij begroette zijn nieuwe mensen met enthousiasme en kwam steeds weer even langs, voor een aai of een aardig woordje. Toen de kennismaking, die door alle deelnemers Ðopvangouders, nieuwe ouders, Voordewindhonders en Gaston- als zeer plezierig werd ervaren zo'n beetje tegen het einde liep, sprong hij toch nog even op schoot bij zijn opvangmoeder. Het is misschien een beetje verbeelding, maar het leek toch echt of hij nog even 'dank je wel' wilde zeggen. Er werd hartelijk afscheid genomen en na een kort fotomoment op straat, verdween Gaston met een welgemikte sprong in zijn nieuwe auto. Deur dicht, rijden maar!

De berichten zijn zeer positief, Gaston geniet van zijn mensen en zijn mensen van Gaston. Floris -want zo wordt hij genoemd- veel plezier op je eerste vakantie naar Frankrijk! We horen vast nog van je. En bedank je vader en moeder nog maar een keertje voor de lieve bloemen die zij voor de opvangouders en ons hadden meegebracht!

Ben

Ook voor Ben zijn betere tijden aangeboden. Voor hem hebben we nieuwe ouders gevonden, die op alle fronten aan de wensen van een jonge spring-in-'t-veld kunnen voldoen. De dagen van Altaïr -zo wordt hij genoemd- worden gevuld met veel rennen en spelen. Vooral met een bal! Ben is weliswaar hond alleen, maar dat deert hem niet. We verdenken hem er zelfs van dat hij het stiekem wel fijn vindt dat hij zijn mensen voor zich alleen heeft. Zijn mensen zijn druk in de weer een blog voor Ben in te richten. Zodra het Altaïrblog in de lucht is, verschijnt hier een link ernaar toe.

Lilly

Lilly kwam als klein en wat bedeesd hondje bij ons. Ze had weliswaar geen vreselijke dingen meegemaakt, maar ook niet veel leuks. Omdat ze snel weg moest bij haar toenmalige eigenaar, hebben we haar eerst tijdelijk ondergebracht. We mompelden nog iets over 'misschien niet zindelijk', maar de opvangmoeder luisterde al niet meer. Wat een schatje, riep ze maar steeds. En zo begon voor Lilly een nieuw leven, met een paar hondenvriendinnen. Bij de een sliep ze in haar vacht, van de andere leerde ze spelen. En met de zindelijkheid was het ook heel snel voor elkaar; binnen paar dagen had ze begrepen dat binnen plassen niet de bedoeling was.

En toen kwam er een uitgebreide mail van iemand die o.a. schreef ik heb een hele tijd geleden van een mevrouw uw naam en telefoonnummer gehad en ik zou graag een whippet of een greyhound hebben. Wij gingen bellen met de schrijver van de mail en soms gebeuren er echt heel vreemde dingen, want na korte bleek dat de mevrouw die ons aanbevolen had, de opvangmoeder te zijn. Nou, als dat geen voorteken was!

Lilly woont al sinds een paar weken bij haar nieuwe mensen en deelt die met een galgoreu, die in eerste instantie niet al te veel van dat jonge ding moest hebben, maar die inmiddels aardig ontdooid is. Lizzy, want zo wordt ze genoemd, veel geluk en een lang, lang leven!

Saqi

Er zijn wel eens van die honden waarvan je je vertwijfeld afvraagt waarom niemand in hen geïnteresseerd is. Radar was zo'n hond, maar Saqi was ook zo een. Onbegrijpelijk. Hij was bloedjong, bloedmooi en keek fier en opgewekt in de camera. En er was helemaal niets mis hem. Af en toe belde er wel iemand, maar dat werd dan om verschillende redenen niets. Als we niet van die optimistische mensen waren, hadden we aan de rand van de wanhoop gestaan. En we zijn geen optimisten zonder reden: op een dag eind december kwam er een mail uit België. Een uitgebreide mail van mensen die al twee afghanen hadden en die plek in hun hart en hun huis hadden voor nog eentje. Er werd een hoop getelefoneerd en op een van de laatste dagen van het oude jaar was het zover: Saqi werd overgedragen. Het spande er nog een beetje om of de weg wel goed bereidbaar was, want alle partijen, de oude eigenaar, de nieuwe eigenaren en wij moesten allemaal een behoorlijk eind rijden, maar de voorspelde sneeuw en ijzel lieten zich niet zien. Wij troffen elkaar in een motel langs de snelweg en wij kunnen uit eigen observatie berichten dat het liefde op het eerste gezicht was tussen Saqi en zijn nieuwe "bazen". Saqi, doe je best en word een mooie, waardige afghaan! We hopen je binnenkort weer eens te zien.

Tess

De laatste van onze grote jongehondeninvasie heeft ook haar plek gevonden! Het duurde even voordat zich de juiste familie aandiende, want onze Tess was nou niet direct de meest makkelijke van het stelletje. Op haar opvangplek bleek dat zij in huis werkelijk alleen maar lief en aanminnig was en het liefst onder een dekentje, dicht aangedrukt tegen haar favoriete gezinslid, op de bank televisie lag te kijken, maar buiten, los van de riem, kon zij ook een heel andere Tess laten zien. Niemand mag harder lopen dan Tess en doet hij dat toch, tja, dan heeft-ie pech. Wij zochten dus mensen die daarmee om kunnen gaan. En ziedaar: een gezellig gezin, zonder andere honden, maar met veel hondenervaring. Na de nodige gesprekken, werd er een kennismakingsbezoek geregeld en tot verrassing van de opvangmoeder kwam het bezoek met een grote bos bloemen uit de auto gestapt. Nou, als dat geen goed voorteken is.....
En ja wel, de kennismaking beviel goed en zo reisde men met een persoontje meer af dan men gekomen was. Tess, jij woont zo dicht bij Kootwijk dat we je spoedig hopen te zien!

Pascal

Pascal was gelukkig maar kort in opvang nadat zijn mensen met veel pijn en moeite besloten hadden dat een ander huis toch echt het beste voor Pascal was. Tijdens het verblijf bij de opvangouders bleek alras de hoop bewaarheid dat Pascal zich in andere omgeving beter zou voelen en zich ook rustiger zou gedragen. Vervolgens kwam er bericht uit Duitsland van iemand die gesmolten was bij de aanblik van Pascal op de foto. Vooral toen we konden berichten dat Pascal het prima met zijn opvangbroer kon vinden en bij ontmoetingen met andere honden op straat uitstekende reageerde, werd duidelijk dat er een kennismakingsbezoek moest komen. Op vrijdagavond vond de ontmoeting plaats, die bijzonder plezierig verliep. En zo verhuisde Pascal naar Duitsland. Hij hoeft zijn personeel niet met andere honden te delen, maar heeft in de buurt genoeg hondengezelschap in de vorm van diverse whippets, waar hij gezellig mee kan rennen en spelen. En dan weer gauw terug, naar huis, naar de bank en zijn eigen nieuwe mens.

Radar

We begonnen er echt aan te twijfelen. Wat is er toch met Radar dat niemand hem wil hebben? Er belde gewoon helemaal niemand voor hem. En dat terwijl hij bij zijn opvangouders toch zo goed deed en zoveel had bijgeleerd. Zijn opvangouders begonnen er ook aan te twijfelen en hadden net tegen elkaar gezegd dat als hij met Kerstmis nog niet weg was, hij dan mocht blijven. Maar ziedaar, op een goede dag in december belde er een vriendelijke mevrouw die na het overlijden van haar teckel, een speelmaatje voor een van haar Ierse Wolfshonden zocht. Ze dacht aan een whippet, omdat de Ier in kwestie de dikste renmaten met een whippet uit de buurt is. Het leek haar wel handig als het niet zo'n heel klein, tenger whippetje was en nee, raszuiver hoefde de nieuwe vierbener niet te zijn. Als hij maar leuk met de Ier kon spelen. Onze bemiddelaar zag haar kans schoon en stelde Radar voor. Er werd een afspraak gemaakt, er werd een korte wandeling ondernomen, waarbij de Ier alvast kon wennen aan de duizelingwekkende snelheden die Radar kan ontwikkelen, Radar en de Ier vonden elkaar prima en zo ging het op huis aan. Daar aangekomen, maakte Radar ook kennis met de twee andere Ieren, die hem prima vinden zolang ze ze in vredesnaam maar niet met hem hoeven te hollen. Radar is niet van gisteren en heeft de hints van de heren Ier begrepen. Hij rent wel met Ier nummer 3. Die vindt dat leuk, zelfs als hij altijd alle wedstrijdjes verliest.

Gizmo

Nooit van gehoord, denk u misschien. En dat klopt. Hij heeft niet onder windtegen gestaan. Gizmo kwam uit een meerkoppig roedel en hij had een op zich wat ongebruikelijk probleem: hij gedroeg zich vreemd tegenover de aanwezige teven. Dat gedrag bleek ondanks alle inspanningen van zijn mensen niet te corrigeren. Maar voor elk probleem is uiteindelijk wel een oplossing en zo ging Gizmo naar een oude bekende van Voordewindhond, die enige tijd geleden haar Afghaanse windhond had moeten laten inslapen en voortdurende aan het twijfelen was of ze wel of niet een opvolger wilde. Dan is een opvanghond toch een prachtig tussenstadium. En dat wat wij stiekem hoopten gebeurde: het leven met een afghaan is toch echt leuker dan zonder en Gizmo blijft. Er moet nog een beetje gewerkt worden aan zijn alleenblijfvaardigheden, maar we gaan ervan uit dat dat best gaat lukken, net zo goed als hij nu geleerd heeft niet zo waanzinnig aan de riem te trekken en de kat met respect te behandelen. Gizmo, doe je best en we hopen je binnenkort eens op een wandeling te zien!

Vito

De herplaatsing van Vito was er eentje uit het modellenboek: op het moment dat Vito en Bart elkaar zagen was het bekeken! Die vielen als een blok voor elkaar. We gingen nog wel, serieus als we zijn, een wandelingetje maken -in de stromende Belgische regen-maar als het aan mens en hond gelegen had, waren ze direct naar huis gereden. Vito is whippet-alleen, maar aan whippetvrienden in de buurt geen gebrek! Er wordt wat afgerend met zijn drieën. Vito heeft niet alleen het hart van Bart veroverd, maar ook dat van zijn oma, van als zijn buurkinderen en verder gewoon van iedereen die hij tegenkomt. Vito is een charmeur par excellence! Maar zoals uit een mail van Bart blijkt, hij blijft wel een echte whippet: Vito doet het supergoed! Soms denk ik dat ie gewoon te braaf is! Vanaf dit weekend begint hij stilaan z'n naam te kennen! Al merk ook wat koppigheid, wat doof zijn als het hem past ... grappig om te zien want je ziet aan z'n blik dat ie je wel hoort! De deugeniet komt stillekes naar boven! Fantastisch natuurlijk! Veel geluk, Bart en Vito!

Pinoli

Deze pop-art whippet kwam eigenlijk alleen maar even "in de opvang", maar wist zich in zeer korte tijd een vaste plek in het hart van haar opvangmoeders te veroveren. Voor elk van haar drie roedelgenoten heeft Pinoli zo haar eigen plannen: de lange, zachte, zwarte haren van de ene Afghaan gebruikt ze als slaapplaats; met de andere Afghaan wordt veel en vooral hard gerend en de Deerhound is een bron van extra voer. De Deerhound is namelijk nogal een slordige eter en vindt goed dat Pinolo als een soort mobiele stofzuiger rond zijn bak danst en alle rondspringende kruimeltjes opslurpt.

Sara

Sara was een paar weken bij een van onze opvanggezinnen, waar zij het prima naar haar zin had, maar uiteindelijk gaat er toch niets boven "je eigen familie". En die meldde zich! Soms lijkt het wel of dingen op een bepaalde manier moeten gaan. De nieuwe mensen van Sara hadden kort tevoren hun whippet moeten laten inslapen en waren als snel tot de conclusie gekomen dat de overgebleven twee niet-windhonden natuurlijk erg lief waren, maar dat er toch wel een duidelijk whippet-tekort was ontstaan. En zo deed Sara haar intrede. Haar nieuwe mensen stonden 's avonds vol verbazing te kijken naar Sara die zich klaarmaakte voor de nacht. Op precies dezelfde manier als hun overleden whippet dat altijd deed, trok Sara met haar bek een dekentje over zich heen!
Er ligt wel een gehoorzaamheidscursus voor Sara in het verschiet en wie weet later wel wat behendigheid of zoiets. En daar zou ze echt uitstekend geschikt voor zijn!

Layca

Layca was ook een tijdje bij een van onze opvangmensen ondergebracht. Ook daar gold: dolle pret met de aanwezige andere whippet, hollen en vliegen door het park, lekker eten, en veel aandacht. Al helemaal aan het begin van de opvangperiode kwam Layca steeds een aardige meneer met een teckel tegen in het park. De mensen knoopten dan een praatje aan, de honden gingen intussen lekker spelen, enfin u weet hoe dat gaat. Na ongeveer twee weken informeerde de meneer eens voorzichtig hoe zo'n adoptie dan wel in zijn werk ging. En ja hoor, Layca is een paar straten verhuisd en woont nu tot volle tevredenheid van alle partijen bij de meneer uit het park! Veel geluk, Layca!

Massi

Massi vond zijn nieuwe huis zonder dat hij op de website werd voorgesteld. De oorspronkelijke eigenaar van Massi was ernstig ziek en kon hem niet langer verzorgen. Vervolgens ontfermde een rechtgeaarde dierenbeschermer zich over hem en bood hem onderdak. Maar Massi is een hond die graag in een rustige omgeving verblijft en het viel zijn mensen op dat zijn grote roedel hem eigenlijk een beetje te veel was. Zodoende werd Voordewindhond ingeschakeld. Enige telefoontjes later diende de oplossing zich min of meer vanzelf aan. Massi woont nu in het noorden van het land, samen met een whippet en een oud Italiaans meisje. Zijn nieuwe mens schreef ons al na een paar dagen dat het leek alsof hij er altijd al bij gehoord had. En dat is mooi: zijn wereld is weer in orde!

Eefje

Eefje moest gewoon eerst even tot bedaren komen. Op de een of andere manier had ze het in haar vorige gezin niet naar haar zin en ontpopte ze zich als een whippet met haar op de tanden. In het opvanggezin werd dat een heel stuk beter en bleek ze eigenlijk gewoon best een lieve whippet te zijn. Het leek ons toch beter om haar bij voorkeur als hond alleen te plaatsen, want inmiddels was wel duidelijk geworden dat Eefje niet graag aandacht deelt. En na enige tijd vonden we precies de juiste mens voor Eefje! De kennismaking vond plaats -waarbij de nieuwe moeder van Eefje een bos bloemen had meegebracht voor de opvangmoeder!- en Eefje wist meteen "hier hoor ik bij, dank jullie wel, ik ga". Eefje, doe je best!

Ink

Soms moetje lang op iets wachten. Zo verging het een jong gezin in Amsterdam, dat vorig jaar november tijdens de Winner onze stand bezocht en lieten weten dat ze graag een whippet wilden hebben. Maar eerst werd er een kind geboren en om dan meteen ook een hond te adopteren, dat leek toch wel een beetje veel. En toen de wens naar een hond weer de kop opstak, tja, toen hadden we net niet de juiste hond. Maar ziedaar: een van de jonge whippets baande zich vanaf zijn foto op onze site al een weg in het hart van zijn nieuwe mensen. En zo werd bijna een jaar nadat de eerste kennismaking plaatsvond de overdracht van de kleine Ink geregeld. Het werd meteen een vuurdoop, want er werd per trein gereisd. Maar Ink zou geen whippet zijn, als hij dat niet met bravoure doorstond. Inmiddels is hij een doorgewinterde OV-gebruiker. O ja, en Nike is niet de enige die het niet op konijnen heeft! Ook Ink maakte rechtsomkeert.

Trek

Trek was de eerste van de jonge whippets die Voordewindhond herplaatste. Trek was eerst in opvang en bleek het uitstekend te kunnen vinden met zijn tijdelijke Afghaanse huisgenoten. De aanwezige Deerhound vond hij wel heel erg groot, maar na een half uurtje was ook aan dat formaat gewend. Voor Trek meldde zich een familie, die na hun windhondkruising een "echte" whippet wilden, ook als gezelschap voor hun teckel. Ook Trek wensen we nog een lang en gelukkig leven.

Flits

Sommige honden hebben veel pech maar sommige daarvan hebben ook wel weer eens geluk. Flits, de oude whippet, had een dolle tijd bij zijn opvangmensen. Toen hij op het punt stond bemiddeld te worden, ontwikkelde hij iets dat leek op kennelhoest en de bemiddeling ging niet door. Flits bleef lekker eerst lekker waar hij was, totdat een grote hoeveelheid honden die plotseling opgevangen moesten worden een verschuiving teweeg bracht. Maar bij zijn nieuwe opvangouders vond Flits het ook allemaal prima! En nu komt het echte geluk: hij mag blijven! Flits, we hopen dat je nog lang van je nieuwe mensen en je whippetbroer zult genieten!

Nike

Nike kende u niet van de site, omdat we al een nieuw huis voor haar hadden voordat we ertoe kwamen een tekst te schrijven. Nike verloor haar huis door de scheiding van haar mensen. Voor Nike vonden we een aardige familie in Duitsland, die op een tamelijk bijzondere manier met Voordewindhond in aanraking was gekomen. In mei reed de vrouw des huizes op de autobaan in de buurt van Mönchengladbach en zag daar tot haar schrik plotsklaps een groot, wit beest langs de kant van de weg lopen. Eerst dacht ze dat het een immense reiger was, maar bij nader inzien was het een hond! Een windhond! En had ze nou niet net bij het tanken gelezen dat er een windhond weggelopen was? Het nummer had ze opgeschreven, voor het geval dat... (lees het verhaal van Sunanda bij Peethonden onder het kopje "Werkwijze")
Inmiddels heeft Nike dus haar intrede gedaan in haar nieuwe gezin, waar al een andere hond was. Nadat er eerst wat gesteggeld moest worden over wel of niet op bed dan wel in bed slapen is het pleit nu beslecht en slaapt Nike tevreden in een eigen slaapzak! En of windhonden jagers zijn? bij de aanblik van een konijn in het bos wist Nike niet hoe snel ze naar haar mens terug moest rennen. Doodeng, zo'n harig ding.

Zuster Klivia

Nadat Zuster Klivia een tijdje in opvang was geweest en de dierenarts na ettelijke onderzoeken kon melden dat er echt niets met haar aan de hand was -ze is gewoon onverbeterlijk heel erg mager, verhuisde Zuster Klivia halverwege juni naar haar nieuwe ouders in Duitsland. Daar deelt zij haar leven met een vriendelijke whippetvriendin. We hopen dat Zuster Klivia nog een paar leuke jaren heeft.

Tosca

Tosca heeft nu echt het lek boven. We hadden haar ondergebracht bij vriendelijke mensen, maar om de een of andere reden klikte het niet tussen de hond en de mensen. Tja, dat kan. En dan kun je dat maar beter onder ogen zien en opnieuw aan het zoeken slaan. En ziedaar, na een paar weken meldde zich een mevrouw, die altijd greyhounds had gehad en de laatste was overleden. De dochter en schoonzoon van mevrouw reden haar op een zaterdagochtend naar Kootwijk, waar de kennismaking plaatsvond. Die verliep voorspoedig en we kunnen rustig zeggen dat Tosca thuis is gekomen!

Manolo

Dit hele kleine Italiaantje-pinscher mixje werd op het internet aangeboden. Een telefoontje naar de eigenaresse later en de hond werd bij een van onze medewerkers afgeleverd. Vervolgens ging hij een paar weken logeren bij een pleeggezin. Totdat een van de mensen die in Mönchendgladbach zo geweldig had helpen zoeken naar Sunanda (zie 'peethonden') besloot dat ze eindelijk de dood van haar vorige hond had verwerkt en dat het tijd was voor een nieuwe hond. Manolo dus. Hij moet nog 'even' leren dat hij niet zo hard hoeft te blaffen als er bezoek komt, maar met een beetje geluk en veel doorzettingsvermogen komt dat wel goed.

Chalim

Chalim stond als Atreju op onze site. Wij zochten een nieuw huis voor hem omdat hij er niet toe te bewegen was de paarden met rust te laten. Dat werd echt heel gevaarlijk voor hem en tegelijkertijd een te grote belasting voor zijn mensen. Na een korte stop bij een gezin waar de aanwezige salukireu een onverklaarbare antipathie jegens Atreje had, kwam de redding. Atreju, die nu als Chalim door het leven gaat, is terecht gekomen bij zeer ervaren windhondmensen, die door hem flink bezig gehouden worden. Zelfs de aanwezige papegaai is gecharmeerd van de nieuwe huisgenoot.

Toby

Toby werd kort voor kerstmis bij ons aangemeld. Ook hij bracht eerst een tijdje bij een opvanggezin door, waar hij heel erg snel leerde dat hij heus niet met alle honden op de vuist hoefde. Na een tijdje meldde zich een echtpaar dat al een galgo had en zij wilden er graag een passende hond bij. En zo ontmoetten wij op een koude januarimorgen de nieuwe gezinsleden van Toby. Het klikte meteen tussen mensen en honden en dus ging Toby mee naar huis. Helaas is de galgo inmiddels overleden en zo is Toby (tijdelijk?) de koning thuis.

Tiktak

Tiktak is een jonge ruwharige galgoteef. Haar baas ging op zoek naar een nieuw huis voor haar, omdat het gewoon niet klikte tussen mens en hond. Dat kan. En in zulke gevallen heeft noch hond noch mens er iets aan om dan maar door te modderen. Tiktak woont inmiddels in Duitsland en deelt haar mensen met twee immense Ierse Wolfshonden. De Ieren hadden al direct begrepen dat Tiktak de lakens uitdeelt thuis en hebben zich met een zucht van verlichting aan haar leiding onderworpen. "Gelukkig, wij hoeven niets meer zelf te bedenken."

Tigre

Tigre werd aan Voordewindhond afgestaan omdat zijn baas zich behoorlijk verkeken had op de hoeveelheid tijd die een hond opeist. Ook dat komt voor. Je kunt een hond niet 9 uur per dag alleen thuis laten zitten. Niet dat Tigre zich daar nou vreselijk over opwond, maar zijn mens vond dat Tigre beter verdiend had. Tigre ging eerst naar een pleeggezin en na enige weken naar zijn permanente nieuwe mensen. Die hadden het eerst even moeilijk met hem. Tigre denderde als een losgeslagen projectiel door hun leven en liet een spoor van verbijstering achter. Gelukkig kon dit gedrag na een opvoedkundig consult door een van onze medewerkers snel worden gereguleerd.

Sterre

Trouwe lezers van de oude site zagen een gelijkenis tussen Liza, die maanden geleden op de site stond en Sterre. En dat klopt. Liza en Sterre zijn zusjes. Sterre werd eerst een poosje door haar opvangfamilie verzorgd en verhuisde na een paar weken naar het zuiden van het land. Vooral de dochters van de nieuwe familie zijn helemaal weg van Sterre. Die heeft namelijk aanleg voor agility!

Sarah

Sarah zou eerst alleen opgevangen worden door haar mensen. Maar ja, al tijdens de reis naar huis bleek dat liefde kruipt waar zij niet gaan kan en tegen de tijd dat mensen en hond in Hilversum aankwamen stond al vast: Sarah blijft! Sarah is een bijzonder geslaagd windhondmixje. Wat er precies in zit weten we niet, maar het eindresultaat is een zeer elegant windhondje. En niet alleen dat: Sarah is ook heel erg lief. Ze is nog wel steeds een beetje onzeker en blijft niet graag alleen thuis -per slot van rekening weet je toch nooit zeker of ze wel weer naar huis komen, toch? Daar moet nog even aan gewerkt worden.

Raisa

Raisa kwam uit een groot roedel, waar de rensport hoog in het vaandel staat. Helaas had Raisa, zelf een zeer enthousiaste renbaangebruiker, een hardnekkige blessure opgelopen en mocht niet meer lopen, nooit meer. Dat viel natuurlijk niet mee. Als haar mensen haar meenamen naar de renbaan, dan ging ze van frustratie dat zij niet mocht rennen uit haar whippetdakje. Het alternatief, haar thuis laten, is natuurlijk geen alternatief. Van de weeromstuit werd Raisa ook een beetje vervelend. Kortom, tijd voor ander huis. Raisa woont sinds half mei in Duitsland bij mensen die al een Voordewindhondwhippet hebben. Raisa heeft zichzelf tot taak gesteld dat zij deze zeer slechtziende rasgenoot moet helpen, begeleiden, en als het nodig is verdedigen. Van verveling of frustratie is géén sprake meer!

Kenzie

Een van de mensen die windhonden en Voordewindhond een warm hart toedraagt vond dit hondje in een advertentie op het Internet. Zij reed onmiddellijk naar het opgegeven adres en haalde het beestje op. Een van onze opvanggezinnen ontfermde zich eerst een paar weken over dit mini-windhondje. Toen meldde zich een leuk gezin, dat weliswaar een kat had, maar nog geen hond. De kennismaking verliep prima en zo toog Kenzie naar het oosten van het land. Het duurde even voordat de verstandhouding Kenzie-kat zich stabiliseerde, maar de aanhouder wint meestal en ook in dit geval kwam alles op zijn pootjes terecht.

Freya

Wij gingen op zoek naar een nieuw huis voor Freya, omdat zij problemen met haar roedelgenoten had. Misschien was ze daar zelf ook wel een beetje schuldig aan. Na een tijdelijk verblijf in een dierenpension vond op een zonnige middag in mei de kennismaking tussen een gezin met twee kinderen en Freya plaats. De kennismaking verliep vlotjes en Freya sprong dan ook zonder enig bedenken in de auto. Wel vond zed dat ze voorin moest zitten. Dat vonden haar nieuwe mensen echter niet en na 5 minuten hergroeperen kont de reis toch nog beginnen. Freya heet tegenwoordig Laica en heeft als hond alleen niets te maken met roedelgenoten of andere aandachteisers.

Elize

Sommige mensen schaffen zich een windhond aan zonder precies te weten wat ze in huis halen. Zulke mensen hebben echt geluk als de fokker de hond dan terugneemt. Maar ja, wat dan? Dan zit de hond bij de fokker, maar dat is misschien ook niet helemaal wat de fokker zich voorstelt voor zijn hond. Voordewindhond bellen? Zo ging het bij Elize. Elize is een afghaan, waar nu werkelijk niets, maar dan ook niets mis mee is. Gezellig, vriendelijk, makkelijk met een gezond gevoel van eigenwaarde. En ook nog beeldschoon. Het duurde dan ook niet lang of we hadden de perfecte plek voor deze perfecte hond. Zij deelt haar leven met een salukireu. En zoals een goede windhond betaamd was de overgang van het Nederlands naar het Duits geen enkel probleem.

Bono

Soms heb je van die periodes dat er plotseling heel veel honden van een bepaald ras een nieuw huis zoeken. Bono was er zo eentje uit een hele serie whippets. Zijn vrouw moest afscheid van hem nemen omdat ze niet genoeg tijd voor hem had en ze hem een beter leven wenste. Eerst ging Bono naar opvangouders. Toen we hem daar afleverden, viel ons al meteen op dat er een soort vonkje oversprong. En het duurde dan ook maar een paar weken toen het hoge woord eruit kwam: mogen we hem niet houden? Natuurlijk mag dat! Tot onze niet geringe vreugde beloofden de inmiddels echte ouders van Bono dat ze natuurlijk nog best wel eens een hond wilden opvangen. En dat is echt fijn, want goede opvangouders zijn dun gezaaid!

Anna

Anna stond als Jill op onze oude site en wekte bij veel mensen medelijden op. Helemaal onterecht was dat niet, maar voor een hond die bij Voordewindhond landt is een deel van het leed geleden: het kan alleen nog maar beter worden. En zo ging het ook. Na enig heen- en weergedenk meldde zich de perfecte nieuwe moeder voor Anna, iemand met veel geduld en minstens zo veel liefde. Het gaat Anna uitstekend; zij bespeelt haar roedelgenoten met raffinement en ontdekt steeds meer dat het leven ook heel erg leuk kan zijn -en dat je soms ook gewoon best eens je eigen zin kunt doen...